Trots

Tekst: Edith Louw.
Foto: Vanessa Teepe Fotografie

Stel je eens voor: meer dan dertig verschillende paarden en pony’s. Van Quarters tot IJslanders, tussen vier en negenentwintig jaar, verzameld op een prachtige locatie midden op de Veluwe. Gemoedelijk neuzen ze over de draad van hun paddocks met elkaar of staan in de grotere groep. Ze zien er allemaal blakend van gezondheid en blijdschap uit. Grote, glanzende ogen, een tevreden uitstraling. Tussen deze paardjes door scharrelen keuvelende mensen, terwijl ze kruiwagens vol mest afvoeren en waterbakken vullen. Niet alleen van hun eigen paard; ze zorgen net zo goed voor die van een ander, helpen elkaar. Wanneer je naderbij komt, zie je de gezichten van de mensen: blij, ernstig, soms verdrietig. Je vangt wat flarden van gesprekken op. “Ze deed het zo geweldig, we hebben een heel stuk getölt naast dravende paarden.” “Ik mis m’n oude paardje nog steeds, maar ben zo blij met deze geweldige pony.” “Wat voer jij je paard, die heeft toch ook niet zoveel kiezen meer?” “Zin om straks samen te rijden?”

 

Op het eerste gezicht denk je misschien dat het een wel heel gemoedelijke wedstrijd is, al zou je niet weten wat voor wedstrijd dan; er zijn western- en dressuurzadels, en allerlei ander tuig dat je niet tegenkomt op de doorsnee wedstrijd: zadels met allerlei haken en ringen, barepackpads, de meest uiteenlopende bit- en bitloze hoofdstellen. Gaandeweg de dag komen en gaan ruiters met hun paarden; in kleine groepjes of alleen, stuk voor stuk verdwijnen ze het bos in en komen later weer terug, de paarden nog even relaxt en de ruiters met een brede grijns.

 

Al gauw raak je aan de praat. Je vertelt honderduit over je eigen paard of je hoort verhaal na verhaal over de anderen. Al die bijzondere paarden met hun eigen geschiedenis, al die mensen die zo gelukkig zijn met net dat ene paardje, die ene pony. En die het bijzondere en mooie in elk paard zien en begrijpen hoe speciaal de jouwe voor je is.

 

Het kan niet missen: je bent op een NVVR weekend aanbeland. Het eerste weekend van juni was het weer zover, een bijzonder weekend deze keer. We vierden ons 30-jarig bestaan. Misschien kun je je pas echt voorstellen hoe dat is als je er zelf rondloopt. De geweldige sfeer van volkomen vanzelfsprekend en onvoorwaardelijk “erbij horen” of het nu je twintigste of je eerste weekend is. Of je nu lid van het eerste uur bent of pas drie weken. Of je nu een week trektocht achter de rug hebt of zonder paard komt buurten. Dat is het NVVR gevoel.

 

‘s Avonds bij het kampvuur, na een heerlijke maaltijd (ook voor vegetariërs!), onder het genot van een wijntje, gaan de gesprekken verder, raken soms diepe lagen, brengen emoties boven. Er is respect voor je tranen als je vertelt over een overleden paardenvriend, er is veiligheid en vertrouwen. Hier kun je alles zeggen. Niemand vindt iets “raar”. Je kunt het best niet helemaal eens zijn, dingen heel anders doen dan een ander – dat is ok, je leert van elkaar, vraagt naar waarom in plaats van te oordelen. Er is geen concurrentie.

 

Dat is inherent aan buitenrijden: daar zijn geen verschillende klasses, geen jurypunten, geen rozetten en bekers. Natuurlijk zijn er verschillen in ervaring van zowel de ruiters als de paarden. Sommige paarden hebben (nog) moeite met obstakels onderweg, sommige ruiters ontbreekt het aan moed. Maar dat is het mooie: een meer ervaren combinatie helpt je een stapje verder, en is plaatsvervangend trots als het je lukt dat hek te openen of door een plas te gaan. Het maakt ook niet uit of je het liefst een staprondje van een uurtje maakt of er de hele dag op uit wilt trekken met lekkere rengalopjes over de hei. Zolang je maar doet wat het beste is voor jullie samen, hoor je erbij.

 

Want trots zijn we, op al onze paarden en mensen. Trots als dat jonge paard onder begeleiding van een oude rot langs de kliko durft. Trots als ons ervaren paard een jonkie mee op sleeptouw neemt. Trots als ze ineens buiten een plasje durft doen, trots als ze hinnikt als je aankomt, als ze rustig stilstaat bij een demo, als ze zonder problemen wegloopt op geleende hoefschoenen – we zijn eigenlijk de godganse dag trots op onze geweldige lievelingen. Niet omdat ze beter zijn dan een ander, hogere punten scoren, betere papieren hebben of fantastisch presteren in de ogen van een ander. Die trots, dat is om wie ze zijn en dat ze bij ons horen, even onvoorwaardelijk als de mensen zijn ook zij NVVR-leden.

 

Misschien is dat de diepste kern, waarom het zo toegaat bij de NVVR: er is geen onderlinge strijd om de beste te zijn. Sommigen doen aan een of andere vorm van wedstrijdsport, maar dat is alleen maar interessant en leuk om te horen; er is geen oordeel, en geen status. Niemand is beter dan een ander. We proberen alleen de beste te zijn voor onze eigen paarden. En we zijn trots op alles wat ze doen. En hopen, allemaal, dat onze paarden net zo trots zijn op ons.

 

 

 

 

 

 

Nederlands Hippisch Recreatie Platform in oprichting

Afgelopen maandag, 23 mei 2016,  was het een memorabel moment voor diverse verenigingen en organisaties die zich inzetten voor de recreatieruiter/menner en paardeneigenaar.
De intentieovereenkomst tot samenwerkingsverband werd namelijk getekend door 7 organisaties bij Stal Mansour in Arnhem. De gezamenlijkheid van deze organisaties kenmerkt zich door het zich inzetten voor de recreatieve ruiter/menner en paardeneigenaar, zonder winstoogmerk. Een prachtig streven en dit is slechts het begin! De 7 organisaties die de handen ineen slaan zijn: Nederlands Vereniging voor Vrijetijdsruiters (NVVR), Stichting Hippische Toerisme Nederland (SHTN), Stichting Ruiteren en Mennen, Stichting Rijvaardigheidsbewijzen Recreatieruiter (SRR),  Manege & Ruiter Bond, Nederlandse Hippische Activiteiten Vereniging (NHAV) en Vereniging Eigen Paard.

‘Elke organisatie heeft haar eigen expertise waardoor we elkaar alleen maar kunnen versterken’, aldus Johan Norde, namens alle partijen. ‘We kunnen elkaars expertise uitwisselen en ook evenementen die we over en weer organiseren voor elkaars leden openstellen. Dat moet de kracht worden van dit platform.’
Belangrijke speerpunten die ook ten grondslag liggen aan deze intentieovereenkomst zijn; het welzijn van en respect voor het paard bevorderen; veiligheid van ruiter/menner en paard; het efficiënt faciliteren en ondersteunen van de recreatieruiter/menner en recreatieve paardeneigenaren onder andere door het aanbieden van een diversiteit aan activiteiten; het vertegenwoordigen van gezamenlijke belangen richting publiekrechtelijke organisaties. De partijen hebben gezamenlijk een bereik van ruim 100.000 recreatieruiters/menners en paardeneigenaren en willen zich inzetten voor hun leden, maar ook voor de ruiters en menners die nog nergens bij aangesloten zijn.
De komende tijd zal het platform bezig gaan met het uitwerken en concretiseren van de gezamenlijke doelstellingen.

Voor meer info kunt u contact opnemen met:
Dhr. J. Norde 06-54303138
Mevr. R. van der Beek 06-29584928

Of per mail via SHRP@gmail.com

Was voorjaarsgras maar rood in plaats van groen…

Tekst: Karin Schouwenburg


Was voorjaarsgras maar gewoon rood, de kleur van gevaar! De meeste paarden staan ​​te popelen om de wei in te gaan en zich te goed te doen aan de eerste groene scheuten van het lentegras. Jong gras brengt echter risico's met zich mee en kan zelfs ronduit gevaarlijk zijn. In het bijzonder voor  paarden die gevoelig zijn voor hoefbevangenheid. De verwoestende ontsteking van zachte weefsels van de hoef kan ontstaan als de darmflora wordt aangetast na inname van te veel suikerrijk jong gras. Hieronder staan een aantal voorzorgsmaatregelen die je kunt nemen wanneer je weiland aan het transformeren is van winterbruin naar lentegroen.

Langzaam opbouwen
Het is belangrijk om de darmflora tijd te geven zich aan te passen aan de rijkere en andere voedselbron. Wanneer je paard(en) in het voorjaar weer op de wei mogen, beperk dan de graastijd tot slechts 10 tot 15 minuten op de eerste dag, dan iedere dag de tijd verlengen met 5 of 10 minuten per dag. Voer eerst hooi, zodat ze niet hongerig de wei op gaan.

Tijd van de dag
Vroeg in de ochtend is beter dan in de volle zon in de middag. Onder invloed van zonlicht maken grassen fructaan aan (een in water oplosbare koolhydraat, suikersoort), dus des te langer na zonsopkomst, des te meer suiker er in het gras zit.

Gebruik een graasmasker
graasmaskerEen graasmasker kan de hoeveelheid gras die een paard in een keer kan afbijten behoorlijk beperken. Graasmaskers zijn er inmiddels in vele soorten en maten - met gleuven die niet meteen zo beperkend zijn dat het paard alles gaat doen om het af te krijgen, tot een gaatje of gleufgat onderin. Ze zijn vooral nuttig voor het regelen van de calorie-inname van zwaarlijvige paarden en zijn een bescherming van de gezondheid van die paarden die gevoelig zijn voor hoefbevangenheid. Als je paard een verhoogd risico heeft op hoefbevangenheid, vraag dan aan je dierenarts hoeveel graastijd voor jouw paard aanvaardbaar zou zijn, gelet op de plaatselijke omstandigheden.
Let er bij de aanschaf van een graasmasker ook op dat de neusgaten goed vrij zijn, zodat de ademhaling niet beperkt wordt.

NVVR steunt Stichting Ruiteren en Mennen bij haar actie tegen gemeente Woensdrecht voor het behoud van de huidige men- en ruiterpaden en roept haar leden op om aan deze actie mee te doen

Het gemeentebestuur van Woensdrecht heeft onlangs besloten om ongeveer 45 kilometer openbare weg in het grenspark Kalmthoutse Heide te onttrekken aan het openbaar verkeer.

Volgens de Stichting Ruiteren & Mennen een slechte zaak...

Lees verder op de website van Ruiteren en mennen

Een stoomcursus hooi stomen: een blijer paard

MoeiteP1100829 om kwalitatief goed hooi te vinden voor je paard? Of verdraagt je paard geen kuilgras, maar het hooi dat je kunt voeren is stoffig? Je paard heeft een allergie voor schimmelsporen of mijten in hooi of stro? Misschien is een hooistomer dan iets om over na te denken. De beloftes van de verschillende fabrikanten zijn veelbelovend, dus ging ik op onderzoek uit!   Tekst: Siem Lehrman, foto’s: Maarten Kuilman

Als je opeens geconfronteerd wordt met een paard dat in zware ademnood verkeert door een voermijtenallergie, dan heb je er als liefhebbende eigenaar veel voor over om het paard weer wat ‘lucht’ te geven. Het overkwam mij. Een goede reden om vele uren zoekend en klikkend het internet af te struinen naar mogelijkheden. Via een NVVR-lid werd ik attent gemaakt op een apparaat dat het hooi stoomt in plaats van dat je het weekt. Dat klonk interessant en al gauw vond ik het bewuste apparaat tijdens mijn surftocht op Google.

De voordelen van het stomen van hooi ten opzichte van het natmaken of weken van hooi zijn groot. Als eerste de voordelen voor ons als paardeneigenaren.

Groot voordeel is natuurlijk het gemak. Op ijskoude winterdagen hoef je niet met water en zware hooinetten te zeulen, wat heel wat rugpijn en bevroren vingers kan schelen! Je waterrekening, of die van je pensionhouder die je natuurlijk liever te vriend houdt, blijft ook binnen de grenzen van 'normaal'. Daarbij is het stomen ook nog een overweging ten gunste van het milieu. Een van de fabrikanten heeft dit laten onderzoeken. De belasting van het inweekwater op het milieu is wel tot zes maal groter dan de belasting van het beetje water dat de hooistomer nodig heeft.
Het voordeel zit niet alleen in de hoeveelheid water die je nodig hebt, maar vooral in datgene wat je uit het hooi weekt. Denk daarbij aan de voedingsstoffen in het hooi, zoals vitaminen en mineralen. Bij het stomen van hooi blijven deze voedingsstoffen in veel hogere concentraties in het hooi aanwezig; ze worden er niet uit geweekt of gespoeld. Ook hiernaar is onderzoek gedaan en de resultaten zijn verrassend. Deze resultaten zijn op de website van Happy Horse Products na te lezen. Onder het tabblad “Mycotoxins” kun je een PDF-bestand downloaden waarin je dit kunt terugvinden, samen met andere onderzoeksresultaten.

P1100855Het voordeel voor de paarden? Ze krijgen een bergje heerlijk geurend, warm gestoomd hooi voor hun neus! D
at is toch beter dan het natte, lekkende ‘kledder’ hooi. Men zegt dat veel paarden het gestoomde hooi veel liever eten dan het ‘verzopen’ hooi. Mijn (vr)eetgrage Haflinger eet eigenlijk alles wel, maar voor een kieskeuriger paard is het misschien wel een oplossing.

In het gestoomde hooi zijn meer voedingsstoffen overgebleven en de schaelijke schimmelsporen en mijten zijn eruit gestoomd. Klinkt ideaal. Of toch niet?

Hoeveel ‘ellende voor paardenlongen’ zit er eigenlijk in hooi waardoor we het zo nodig willen weken of stomen? Dat heeft een andere fabrikant mooi onderzocht. De concentratie van schimmelsporen voor het stomen was bij een partij hooi uit 2009 260.000 cfu/g.
Na het stomen was de concentratie minder dan 10!

Er werd ook hooi geweekt: een partij hooi uit 2008 bevatte 580.000 cfu/g. Het werd vijftien minuten geweekt in koud water en vervolgens onderzocht. Er bleken nog 220.000 cfu/g aan schimmelsporen aanwezig te zijn!

Hoe werkt het stomen? Globaal werken alle modellen hetzelfde. Het hooi gaat in plakken of in een hooinet in een stoomcabine. Er wordt een stoomgenerator op aangesloten en de stoom wordt in de stoomcabine geleid. Belangrijk is dat de stoom op alle plekken in de stoomcabine komt. Daarom hebben sommige fabrikanten een systeem met pinnen waar de stoom doorheen geblazen wordt, zo komen ze dus ook middenin een plak hooi. Andere producten schijnen het zonder deze gepatenteerde pinnen te kunnen.
Het hooi moet, afhankelijk van de hoeveelheid, een poosje stomen. Gemiddeld duurt dat dertig tot zestig minuten. De hoeveelheid water die hierbij nodig is, verschilt natuurlijk ook: van tweeënhalve liter voor een halve baal tot zes liter voor een hele baal hooi. Dat is beduidend minder dan een badkuip vol weekwater! Na het stomen kun je het hooi direct voeren.

De temperatuur die gemiddeld bereikt wordt is honderd tot honderdtien graden. Klaarblijkelijk hoog genoeg om de schimmelsporen en mijten te doden.
Wil je geen dertig tot zestig minuten ernaast gaan staan wortel schieten omdat je 's ochtends haast hebt? Dan kun je een tijdschakelaar tussen de generator en het stopcontact zetten en deze zo inschakelen dat het gestoomde hooi klaar ligt als je de stal inkomt!

Handige paardenbezitters kunnen ook zelf een stoomapparaat bouwen. Er zijn handleidingen te downloaden of te vinden op fora. De mogelijkheden variëren van het stomen in een zak die je dichtbindt, via het stomen in een soort kunststof gereedschapskist tot het stomen in een afvalcontainer (Kliko). De methodes die hierbij gebruikt worden, verschillen ook. Sommigen gebruiken twee liter gekookt water en gooien dit over een hooinet en laten het een tijdje staan, anderen sluiten een behangstomer aan om te kunnen stomen in een Kliko. Een volgende maakt eerst het hooi een beetje nat met de gieter en stoomt het daarna nog een half uurtje in een stoomcabine.

Het zelf bouwen leek mijzelf in eerste instantie een super oplossing. Helemaal nadat ik de prijzen gezien had. De ervaringen van de verschillende stomende paardeneigenaren zijn over het algemeen goed, aldus de fora, maar mijn motto is ‘altijd kritisch blijven’!

Wat komen er voor dampen vrij als een zak of een gereedschapskist door de stoom verhit worden? Wat doet
de hete stoom met het kunststof? Is dat daar wel tegen bestand? En hoe krachtig is zo'n eigen (behang)stoommachientje? Hoe maak je zo'n apparaat zo veilig dat je het ook daadwerkelijk in de buurt van je paarden 'alleen' kunt laten stomen? Zijn de resultaten na het stomen werkelijk hetzelfde als bij een echte hooistomer? Of blijft de middelste pluk hooi ongestoomd en daarmee dus nog stoffig? Hoe overtuig ik de pensionhouder dat mijn zelfbouwstomer echt veilig is? Ik had er zo mijn twijfels over en de staleigenaar ook.

Het goede effect dat de hooistomerfabrikanten beloven zit vooral in de mogelijkheid dat de stoom circuleert, gelijkmatig door het hooi verdeeld wordt en de temperatuur in de stoomcabine wel oploopt tot honderd tot honderdtien graden. Ingebouwde thermometers, veiligheidsmaatregelen en andere kleine handigheidjes deden mij uiteindelijk beslissen een officiële hooistomer te kopen. Ook de staleigenaar kon zich in dit apparaat vinden, dus kon het stomen van start gaan!

P1100857Wat voor hooistomer je koopt, is afhankelijk van je situatie. Wil je portie voor portie stomen voor een paard, dan zou je een stoomapparaat van het formaat 'mee op reis' kunnen kiezen. Deze is er van verschillende merken. Basaal is het een speciale hooizak met een sterke stoomgenerator. Dit is wel iets voor mensen zonder stroomaansluiting op stal, omdat je geen stopcontact nodig hebt. Ook handig: thuis vast je hooi stomen en dan meenemen naar je paard, zonder dat je auto vol hooi ligt...
Heb je een paar paarden, dan kies je voor een groter model. Hier wordt de keuze ruimer. Verschillende merken, verschillende voor- en nadelen. Ikzelf heb uit deze categorie gekozen, omdat mijn paard samen staat met een niet allergisch paard die noodgedwongen ook gestoomd hooi moet eten. In dit formaat stomer kan een halve tot driekwart baal hooi gestoomd worden. Het hooi dat niet direct gevoerd wordt, bewaren we in de stoomcabine tot de volgende voerbeurt. Daarna wordt de hooistomer weer gevuld met hooi, de tijdschakelaar aangezet en het water bijgevuld. Het gestoomde hooi staat dan geurend en wel te wachten als er weer gevoerd moet worden.

Heb je drie of meer paarden voor wie je het hooi wil stomen, dan ga je voor het ‘grote werk’ model. Daarin past een hele baai hooi of dezelfde hoeveelheid in hooinetten. Hier is de tijd dat het apparaat staat te stomen natuurlijk ook langer en gebruik je iets meer water.

Aandachtspuntje: sommige fabrikanten gebruiken stoomgeneratoren die wel tot twintig minuten moeten voorverwarmen. Dit is dus per keer dat je hooi stoomt twintig minuten stroomverbruik extra! Kijk dus goed welke generator erbij zit. De nieuwste genereren binnen drie minuten stoom en dat scheelt dus aanzienlijk in stroomverbruik per dag!

En daarmee komen we op de nadelen van hooi stomen. De aanschafprijs van een stoomapparaat is pittig. Gelukkig zijn er inmiddels meerdere fabrikanten die zoiets maken, dus de prijzen zijn wel wat aan het zakken. In de middencategorie (waaruit ik dus gekozen heb) begint het bij 650 euro, oplopend tot 1166 euro! De grotere hooistomers beginnen bij 1199 tot 1950 euro bij de concurrent. Voor de ‘op reis’ modellen (voor een portie hooi in een speciale zak) begint het bij 235 euro.

Een ander nadeel is natuurlijk de extra kosten die je hebt voor stroom. Een pensionhouder zit daar niet op te wachten, maar misschien is er wel iets mogelijk als je de extra kosten daarvoor zelf betaalt. Wij hebben het zo opgelost: op mijn stroomgenerator hebben we een apparaatje gemonteerd dat precies meet hoeveel stroom er gebruikt wordt. Per maand betaal ik ongeveer wat ik gebruik en eind van het jaar verrekenen we het precies. Vooralsnog stoom ik voor twee paarden hooi en dat kost me ongeveer zo'n 17,50 euro aan stroom per maand.

Natuurlijk is ook stomen extra werk, maar wel een minder zwaar en minder koud klusje dan het weken van hooi. Verder kun je als het vriest de stomer niet over de tijdschakelaar laten lopen, maar moet de generator (inclusief slang) vorstvrij bewaard worden. Bij vorst moet je dus toch een beetje wortel schieten naast je hooistomer of intussen je stal uitmesten om warm te blijven....De generator moet ook niet droog komen te staan, dus altijd opletten dat er voldoende water in zit om de stoomtijd uit te dienen. Als de stomer te vaak droog komt te staan, gaat hij uiteindelijk kapot. Daarom is zo'n tijdschakelaar een goede, kleine extra investering.


Het maken van mijn keuze was niet eenvoudig
, maar zo'n apparaat koop je niet over een nacht ijs. Gelukkig stuitte ik nog net op een aanbieding en daardoor heb ik me de Stablemate kunnen veroorloven in plaats van het aller-goedkoopste model. Hierin past een behoorlijke hoeveelheid hooi en de stoomtijd is niet al te lang; hoewel dit ook afhangt van de kwaliteit van het hooi. Wij hebben best goed hooi, dus kan het stomen relatief kort gehouden worden. Een goede stoomgenerator, die nauwelijks opwarmtijd nodig heeft, spaart me maandelijks heel wat stroomkosten, dus dat was ook een belangrijke overweging voor mij.

En hoe bevalt het stomen nou? De Stablemate heb ik intussen vijf weken in gebruik. De resultaten zijn verbluffend! Mijn paard kreeg voorheen dus natgemaakt hooi (niet geweekt maar ondergedompeld in een ton water, meer kon de vorige pensionstal niet bieden). Ten eerste valt op hoe heerlijk het vers gestoomde hooi ruikt. Dit bevalt mijn paard blijkbaar ook, want hij valt echt aan op het vers gestoomde hooi. Als het gestoomde hooi bewaard gelegen heeft in de stoomcabine, dan is dit 'erop aanvallen' duidelijk minder. Ik stoom het hooi nu dus per voerbeurt.

Hoe lang ik daadwerkelijk het hooi moet stomen, is afhankelijk van meerdere factoren. In het begin propte ik overenthousiast elf tot twaalf kilogram hooi, verdeeld over drie hooinetten, in de stomer. Ik moest dan wel een uur stomen en een hooinet bleef dan liggen tot de volgende voerbeurt. Daar ben ik dus vanaf gestapt. Ik stoom nu acht kilogram (twee hooinetten) per keer dat is in veertig minuten uitstekend gestoomd. Ik laat het via de tijdschakelaar lopen en hoef er dus verder niet veel aan te doen. We hadden ook een stoffigere baal ertussen zitten en toen heb ik de stoomtijd iets verlengd.

Klein nadeel: doordat we in een gebied zitten met ontzettend veel kalk in het water, moet ik elke week de stoomgenerator ontkalken. Ook de stoomcabine moet je om de dag even leeg gooien (restwater) en kort uitspuiten om de hooiresten te verwijderen.

Het gemak is groot: de Stablemate is echt makkelijk te verrijden en alle aansluitingen zijn ook goed doordacht en stevig, daardoor gaat ook het schoonmaken heel eenvoudig. De beloofde twaalf kilogram in vijfendertig minuten stomen is wel heel optimistisch, in hooinetten lukt dat niet (misschien met plakken hooi wel, dat heb ik niet uitgeprobeerd). Daar tegenover staat het resultaat... dat is echt fantastisch, dus ik neem die langere stoomtijd graag voor lief!

Mijn paard krijgt nu bij elke voerbeurt heerlijk vers gestoomd hooi en hij smult er van. Zijn ademhaling is verbluffend veranderd. De eerste tien dagen merkte ik eigenlijk niets aan hem. Daarna veranderde hij en stond opeens met een enorme levendige blik bij me. Zijn ademhalingsfrequentie was nu twaalf keer per minuut in plaats van de twintig tot tweeëntwintig  keer of meer per minuut van de laatste anderhalf jaar.

Als hij had kunnen schreeuwen had hij het gedaan: "Laten we wat gaan doen!!!", leek hij te roepen. De laatste anderhalf jaar kon hij ongeveer twee tot drie rondjes door de bak galopperen en daarna liet hij dan voluit pompend zijn hoofd hangen en snakte naar adem. Hij moest dan twintig minuten stappen om bij te komen. Dit om te schetsen hoe het was. Ik ben die bewuste dag dat hij er opeens zo goed bij stond, gaan rijden en viel zowat van mijn paard... van verbazing wel te verstaan! Bij elk graspaadje deed hij een galopvoorstel. Ik ben uiteindelijk maar op zijn voorstellen ingegaan en boven aan de berg geen centje pijn! Geen pompen, gewoon normaal buiten adem en binnen niet al te lange tijd weer op adem! Ik dacht nog aan toeval... “Goh, wat een goede dag heeft hij vandaag..!”.

14-5-11 002

De volgende dag, dagen en weken bleven echter zo positief. Van een timide, kortademige pony is hij weer helemaal zijn levendige en energieke zelf. Hij wil alleen nog maar galopperen (en bokken...) alsof hij anderhalf jaar niet kunnen galopperen wil inhalen. Ik kan het nog steeds nauwelijks geloven, maar het geld dat ik in de hooistomer geïnvesteerd heb, is het wat mij (en mijn weer blije, levendige paard) betreft dubbel en dwars waard!

De veearts, die ik na drie weken hooi stomen heb laten komen, bevestigde mijn bevindingen. Zijn longen (en vooral ook bronchiën) klonken, naar omstandigheden, heel erg goed. De opdracht om hem vooral weer aan het werk te zetten, na anderhalf jaar noodgedwongen rustig aan doen, klonk ons als combinatie als muziek in de oren! Ik laat hem gewoon maar lekker galopperen en hem daarmee zijn stoom afblazen!

Bronnen:
www.happyhorseproducts.co.uk
www.haygain.com
www.yellowsteamer.de

Sandra Jonkman, redacteur

Een paar jaar geleden werd er gezocht naar nieuwe redactieleden en toen heb ik me meteen aangemeld. Ik had wel zin om meer te schrijven en ik vind het nog steeds ontzettend leuk om te doen. IJslanderliefhebbers die ook lid zijn van de IJRN (IJsland Rijders Noord) kennen mijn naam misschien ook als redactielid van de Á Hestbaki, het verenigingsblad van de IJRN. Daar ben ik inmiddels ook al enkele jaren redactielid.

Wat kan ik over mezelf vertellen? Ik woon met mijn man en twee kinderen op een oude boerderij in het rustige Kuinre. Kuinre is niet groot, maar wel oud. Vroeger lag het aan de Zuiderzee, nu ligt het vast aan de Noordoostpolder. Het is er prachtig en heerlijk rustig. We hebben een bedrijf met IJslanders en geven lessen en ritten met deze heerlijke paarden. Zelf hebben we 37 IJslandse , 2 Shetlanders en een paar pension-IJslanders. Het lijkt hier een beetje op een kinderboerderij, want we hebben ook nog 12 katten, 4 honden, 3 konijnen, 2 kippen en 1 cavia. Het is wel druk, maar ook ontzettend leuk om te doen.

Met één van die IJslanders heb ik van oktober 2012 tot oktober 2013 een Academische Jaarcursus gedaan. Erg boeiend, omdat je niet alleen rijdt, maar ook grondwerk en theorie doet. Daardoor leer je meer over hoe je paard in elkaar zit en kan je je paard beter trainen. Ik vond vooral het grondwerk erg boeiend en we werden er ook steeds beter in. Je leert ook steeds meer zien. Dat is zowel een vloek als een zegen. Een zegen omdat je kan zien wat er goed gaat en in welke richting je je kunt ontwikkelen. Een vloek omdat je ziet dat er nog mensen (met hun paarden) verkeerd of in elk geval (nog) niet goed bezig zijn.  Ik ben ook bezig met de Verlichte Rijkunst van Heather Moffett, een plezierige en makkelijke manier voor de ruiter om te rijden waardoor het paard vanzelf beter gaat lopen. Ik focus me niet alleen op het plezier voor het paard, maar ook op de ruiter en de verbinding tussen ruiter en paard.

Tenslotte, als je jezelf goed voelt, is het ook makkelijker goed om te gaan met je medemens en/of (mede)paard. En als je iemand goed kan laten voelen, zal zijn/haar omgeving daar ook door beïnvloed worden. Zo krijgen we toch ons kleine stukje wereldvrede en ik hoop dat ik via de VrijRuiter daar een bijdrage aan kan leveren. Oh ja, mocht je meer willen lezen over mijn paarden, Kuinre of IJslanders in het algemeen, kijk dan eens op onze site www.foxan.nl.

Verslag NVVR-activiteit: het fotoshoot-rijweekend

Samen met een gezellige groep ruiters genoten van de overweldigende Drents-Friese natuur en de uitstekende verzorging door opperkok Rob Doucet in onze accommodatie De Albertshoeve in Wateren (Drents-Friese Wold). De fotoshoot door fotografe Amanda Melchior gaf een extra dimensie aan dit NVVR-weekend. Amanda is gespecialiseerd in het maken van briljante (actie)foto’s van paarden en wist ook gedurende dit weekend haar reputatie weer waar te maken, getuige bijgaande selectie:

 

13 14 20 86 95 CIMG9234 sylvia3323 ans(47) ans(52) g2132 47 g3

Ontwikkeling van nieuw men- en ruiterroutenetwerk in samenwerking met de NVVR

Door stichting Met Paard op Pad Rijnwaarden wordt in samenwerking met Provincie Gelderland, Gemeente Rijnwaarden, Gemeente Duiven, Gemeente Westervoort, de NVVR en Stichting Ruiteren en Mennen in het Rijnstrangengebied een nieuw men- en ruiterroutenetwerk ontwikkeld. 

Omschrijving project

Ontsluiting van het in het prachtige Rijndal gelegen Rijnstrangengebied tussen de Montferlandse Heuvelrug en het Duitse Reichswald door middel van een knooppuntroute ten behoeve van recreatie met paarden en ter stimulering van op recreatie gerichte ondernemers.

De route loopt via het in aanleg zijnde Carvium Novum en vormt hiermee een belangrijke schakel in de verbinding van dit nieuwe project met o.a. het toeristische gebied rondom de  Duitse Eltenberg  en het Watersportcentrum de Bijland.

Beoogd resultaat

Doel van het project is te komen tot een veilig men- en ruiterroutenetwerk in het door vaak smalle dijken ingesloten Rijnstrangengebied en een aansluiting te vormen op de aangrenzende regio’s de Achterhoek en het Duitse Borghees, met een mogelijk verdere verbinding richting Veluwezoom.

Een gedeelte van de route loopt langs het nieuw aangelegde fietspad bij het themapark Carvium Novum.
Met o.a. het tijdelijke bruggetje gedurende de tijd dat er nog gebaggerd wordt en de transportband nog in gebruik is.

20151219_100409 20151219_101022 20151219_102852 20151219_104459

De route loopt hier langs de Rijn en wel het gedeelte waar deze langste rivier van Europa het breedst is en het meeste water afvoert (na dit punt begint de Rijn zich te vertakken en wordt steeds smaller) en langs het Watersportgebied de Bijland. Onderdeel van dit stuk van de route wordt een doorwaadbare plaats (Voorde).220150918_164052 3DSC_0708220150604_201958

Hier loopt de route o.a. via de Europakade door het pittoreske dorpje Tolkamer.
3DSC_0754 3DSC_0763 3DSC_0766

Cookie voorkeuren

Deze site maakt gebruik van cookies. Deze kleine informatiebestandjes stellen ons in staat onze dienstverlening te optimaliseren. Het is hier mogelijk om de cookie instellingen voor deze website aan te passen.

Cookievoorkeuren aanpassen