Trots

Tekst: Edith Louw.
Foto: Vanessa Teepe Fotografie

Stel je eens voor: meer dan dertig verschillende paarden en pony’s. Van Quarters tot IJslanders, tussen vier en negenentwintig jaar, verzameld op een prachtige locatie midden op de Veluwe. Gemoedelijk neuzen ze over de draad van hun paddocks met elkaar of staan in de grotere groep. Ze zien er allemaal blakend van gezondheid en blijdschap uit. Grote, glanzende ogen, een tevreden uitstraling. Tussen deze paardjes door scharrelen keuvelende mensen, terwijl ze kruiwagens vol mest afvoeren en waterbakken vullen. Niet alleen van hun eigen paard; ze zorgen net zo goed voor die van een ander, helpen elkaar. Wanneer je naderbij komt, zie je de gezichten van de mensen: blij, ernstig, soms verdrietig. Je vangt wat flarden van gesprekken op. “Ze deed het zo geweldig, we hebben een heel stuk getölt naast dravende paarden.” “Ik mis m’n oude paardje nog steeds, maar ben zo blij met deze geweldige pony.” “Wat voer jij je paard, die heeft toch ook niet zoveel kiezen meer?” “Zin om straks samen te rijden?”

 

Op het eerste gezicht denk je misschien dat het een wel heel gemoedelijke wedstrijd is, al zou je niet weten wat voor wedstrijd dan; er zijn western- en dressuurzadels, en allerlei ander tuig dat je niet tegenkomt op de doorsnee wedstrijd: zadels met allerlei haken en ringen, barepackpads, de meest uiteenlopende bit- en bitloze hoofdstellen. Gaandeweg de dag komen en gaan ruiters met hun paarden; in kleine groepjes of alleen, stuk voor stuk verdwijnen ze het bos in en komen later weer terug, de paarden nog even relaxt en de ruiters met een brede grijns.

 

Al gauw raak je aan de praat. Je vertelt honderduit over je eigen paard of je hoort verhaal na verhaal over de anderen. Al die bijzondere paarden met hun eigen geschiedenis, al die mensen die zo gelukkig zijn met net dat ene paardje, die ene pony. En die het bijzondere en mooie in elk paard zien en begrijpen hoe speciaal de jouwe voor je is.

 

Het kan niet missen: je bent op een NVVR weekend aanbeland. Het eerste weekend van juni was het weer zover, een bijzonder weekend deze keer. We vierden ons 30-jarig bestaan. Misschien kun je je pas echt voorstellen hoe dat is als je er zelf rondloopt. De geweldige sfeer van volkomen vanzelfsprekend en onvoorwaardelijk “erbij horen” of het nu je twintigste of je eerste weekend is. Of je nu lid van het eerste uur bent of pas drie weken. Of je nu een week trektocht achter de rug hebt of zonder paard komt buurten. Dat is het NVVR gevoel.

 

‘s Avonds bij het kampvuur, na een heerlijke maaltijd (ook voor vegetariërs!), onder het genot van een wijntje, gaan de gesprekken verder, raken soms diepe lagen, brengen emoties boven. Er is respect voor je tranen als je vertelt over een overleden paardenvriend, er is veiligheid en vertrouwen. Hier kun je alles zeggen. Niemand vindt iets “raar”. Je kunt het best niet helemaal eens zijn, dingen heel anders doen dan een ander – dat is ok, je leert van elkaar, vraagt naar waarom in plaats van te oordelen. Er is geen concurrentie.

 

Dat is inherent aan buitenrijden: daar zijn geen verschillende klasses, geen jurypunten, geen rozetten en bekers. Natuurlijk zijn er verschillen in ervaring van zowel de ruiters als de paarden. Sommige paarden hebben (nog) moeite met obstakels onderweg, sommige ruiters ontbreekt het aan moed. Maar dat is het mooie: een meer ervaren combinatie helpt je een stapje verder, en is plaatsvervangend trots als het je lukt dat hek te openen of door een plas te gaan. Het maakt ook niet uit of je het liefst een staprondje van een uurtje maakt of er de hele dag op uit wilt trekken met lekkere rengalopjes over de hei. Zolang je maar doet wat het beste is voor jullie samen, hoor je erbij.

 

Want trots zijn we, op al onze paarden en mensen. Trots als dat jonge paard onder begeleiding van een oude rot langs de kliko durft. Trots als ons ervaren paard een jonkie mee op sleeptouw neemt. Trots als ze ineens buiten een plasje durft doen, trots als ze hinnikt als je aankomt, als ze rustig stilstaat bij een demo, als ze zonder problemen wegloopt op geleende hoefschoenen – we zijn eigenlijk de godganse dag trots op onze geweldige lievelingen. Niet omdat ze beter zijn dan een ander, hogere punten scoren, betere papieren hebben of fantastisch presteren in de ogen van een ander. Die trots, dat is om wie ze zijn en dat ze bij ons horen, even onvoorwaardelijk als de mensen zijn ook zij NVVR-leden.

 

Misschien is dat de diepste kern, waarom het zo toegaat bij de NVVR: er is geen onderlinge strijd om de beste te zijn. Sommigen doen aan een of andere vorm van wedstrijdsport, maar dat is alleen maar interessant en leuk om te horen; er is geen oordeel, en geen status. Niemand is beter dan een ander. We proberen alleen de beste te zijn voor onze eigen paarden. En we zijn trots op alles wat ze doen. En hopen, allemaal, dat onze paarden net zo trots zijn op ons.

 

 

 

 

 

 

Sandra Jonkman, redacteur

Een paar jaar geleden werd er gezocht naar nieuwe redactieleden en toen heb ik me meteen aangemeld. Ik had wel zin om meer te schrijven en ik vind het nog steeds ontzettend leuk om te doen. IJslanderliefhebbers die ook lid zijn van de IJRN (IJsland Rijders Noord) kennen mijn naam misschien ook als redactielid van de Á Hestbaki, het verenigingsblad van de IJRN. Daar ben ik inmiddels ook al enkele jaren redactielid.

Wat kan ik over mezelf vertellen? Ik woon met mijn man en twee kinderen op een oude boerderij in het rustige Kuinre. Kuinre is niet groot, maar wel oud. Vroeger lag het aan de Zuiderzee, nu ligt het vast aan de Noordoostpolder. Het is er prachtig en heerlijk rustig. We hebben een bedrijf met IJslanders en geven lessen en ritten met deze heerlijke paarden. Zelf hebben we 37 IJslandse , 2 Shetlanders en een paar pension-IJslanders. Het lijkt hier een beetje op een kinderboerderij, want we hebben ook nog 12 katten, 4 honden, 3 konijnen, 2 kippen en 1 cavia. Het is wel druk, maar ook ontzettend leuk om te doen.

Met één van die IJslanders heb ik van oktober 2012 tot oktober 2013 een Academische Jaarcursus gedaan. Erg boeiend, omdat je niet alleen rijdt, maar ook grondwerk en theorie doet. Daardoor leer je meer over hoe je paard in elkaar zit en kan je je paard beter trainen. Ik vond vooral het grondwerk erg boeiend en we werden er ook steeds beter in. Je leert ook steeds meer zien. Dat is zowel een vloek als een zegen. Een zegen omdat je kan zien wat er goed gaat en in welke richting je je kunt ontwikkelen. Een vloek omdat je ziet dat er nog mensen (met hun paarden) verkeerd of in elk geval (nog) niet goed bezig zijn.  Ik ben ook bezig met de Verlichte Rijkunst van Heather Moffett, een plezierige en makkelijke manier voor de ruiter om te rijden waardoor het paard vanzelf beter gaat lopen. Ik focus me niet alleen op het plezier voor het paard, maar ook op de ruiter en de verbinding tussen ruiter en paard.

Tenslotte, als je jezelf goed voelt, is het ook makkelijker goed om te gaan met je medemens en/of (mede)paard. En als je iemand goed kan laten voelen, zal zijn/haar omgeving daar ook door beïnvloed worden. Zo krijgen we toch ons kleine stukje wereldvrede en ik hoop dat ik via de VrijRuiter daar een bijdrage aan kan leveren. Oh ja, mocht je meer willen lezen over mijn paarden, Kuinre of IJslanders in het algemeen, kijk dan eens op onze site www.foxan.nl.

Verslag NVVR-activiteit: het fotoshoot-rijweekend

Samen met een gezellige groep ruiters genoten van de overweldigende Drents-Friese natuur en de uitstekende verzorging door opperkok Rob Doucet in onze accommodatie De Albertshoeve in Wateren (Drents-Friese Wold). De fotoshoot door fotografe Amanda Melchior gaf een extra dimensie aan dit NVVR-weekend. Amanda is gespecialiseerd in het maken van briljante (actie)foto’s van paarden en wist ook gedurende dit weekend haar reputatie weer waar te maken, getuige bijgaande selectie:

 

13 14 20 86 95 CIMG9234 sylvia3323 ans(47) ans(52) g2132 47 g3

Cookie voorkeuren

Deze site maakt gebruik van cookies. Deze kleine informatiebestandjes stellen ons in staat onze dienstverlening te optimaliseren. Het is hier mogelijk om de cookie instellingen voor deze website aan te passen.

Cookievoorkeuren aanpassen