Trektocht over de Veluwe, groep 2

door Ans Schimmel

Eindelijk organiseert de Meerdaagsecommissie weer een trektocht en wel van 22-25 augustus! De laatste was in 2012, omgeving Breda-Turnhout en dààrvoor in 2010 in de Achterhoek.

Dit keer 4 overnachtingsplekken en 4 groepen vanwege de capaciteit van de overnachtingen. Vanwege de vele afmeldingen blijven er 3 groepen over.

Dit is het verslag van groep 2, bestaande uit: Hanneke, Gery, Marjolijn, Marion, Magda, Jolien en Ans.

Magda en Jolien zijn speciaal hiervoor lid geworden van de NVVR!

Donderdag

Rond 15.00 uur arriveert iedereen bij de Cantharel, luxe Van der Valk (paarden)hotel. Kennismaken met nieuwe leden en begroeten van oude bekenden. We maken een kennismakingsrit met zijn allen van ongeveer 12 km, dit gaat erg goed. We zijn al wel gewaarschuwd voor de vele kiezels op de paden, de meesten hebben geen ijzers en de hoefschoenen van Ted van Marjolijn zitten vol zand, dus daar kan ze niet mee rijden. Mijn Casper heeft ijzers, dus ik heb er geen problemen mee.

’s Avonds uitgebreid dinerbuffet, heerlijk geslapen en idem ontbijtbuffet. Ongekend voor NVVR begrippen.

Vrijdag

Hanneke en Gery besluiten dat hun paarden al genoeg indrukken hebben opgedaan en brengen ze naar huis.

De rest gaat opzadelen en de zadeltassen bevestigen. Iedereen heeft al wel geoefend, maar toch, zit het echt wel goed? Want nu gaan we echt op trektocht! We vertrekken met ons vijven maar merken meteen dat Justin van Magda niet goed loopt, wordt al snel erger en bij het hek besluit Magda terug te gaan. Justin heeft een ernstige zoolkneuzing en ze vertrekken naar huis. Heel erg sneu, maar we hopen jullie in de toekomst terug te zien!

Nu verder met ons vieren, we maken een mooie lange rit, bijna alleen stap, soms stukje draven. Alleen Tiff, de Haflinger van Marion, kan zich niet ontspannen en blijft dribbelen en draven. Na een kleine en een grote pauze onderweg komen we rond 15.30 uur aan in Hoenderloo. Paarden hebben erge dorst, water onderweg is wel een probleem, want uit die vieze zwijnenpoelen willen ze echt niet drinken!

De Fjordheste Gard van de familie van Bon is onze eerste halte: 2 blokhutten met stapelbedden en de paarden samen in een grote wei. Jolien en ik doen boodschappen op de fiets, Hanneke en Gery zijn er ondertussen ook, met de auto. We eten lekker buiten aan de picknicktafel. En Stacy komt ’s avonds ook nog. Dit is het echte NVVR gevoel!

Totaal 22 km gereden.

    

 

 

 

 

 

 

Zaterdag

Na een lekker ontbijtje buiten willen we op tijd vertrekken, want het wordt 30 graden. Opzadelen, bepakking erop en vertrekken rond half 10 richting Kootwijk. De langste en zwaarste route, over de heide van Hoog Buurlo en langs de rand van het Kootwijkerzand.

Casper is niet fit, gaat al snel zweten, struikelt soms en moet veel mesten. Ik ga ernaast lopen en we pauzeren al na een uurtje. Hij eet droog gras en stengels en ik geef hem appels, die heb ik altijd mee op lange tochten. Daarna gaat het gelukkig beter en heeft nergens last meer van.

Tiff van Marion is superactief, wil alleen draven en galopperen, heel vervelend voor haar. De andere 3 blijven wel rustig, we stappen alleen maar, te warm en er is geen water onderweg. Tijdens de pauze kan ik Casper gewoon los laten lopen, wil toch alleen maar eten. Wat een prachtige rit, met heide, zand en bosjes.

Om half 3 zijn we bij B&B Onder de Kastanje waar Renate ons begroet. Afzadelen, water drinken, afsponzen en afspuiten en de paarden welverdiend de wei in. Mooie locatie met een grote zolder waar we slapen.

Marion heeft haar beslissing genomen: ze brengt Tiff terug naar huis, dit gaat zo niet goed met hem. Morgen komt ze terug met de fiets! Hanneke en Gery doen boodschappen en ’s avonds eten we onder de hooiberg. Stacy eet ook mee, samen met Jetty en dochter Cathly, die met z’n tweeën een groepje vormen en graag met de anderen kennis willen maken. Zijn ook speciaal hiervoor lid geworden! Erg gezellig zo. Het is wel erg benauwd op die zolder, maar we slapen goed.

23 km gereden.

Zondag

We krijgen een uitgebreid ontbijt en Marion is terug, nu met fiets. We vertrekken nu met z’n drieën, het wordt erg warm, dus weer alleen maar stappen in de schaduw van het bos. Maar eerst nog een uitdaging: het spoor over en dan een dubbele tunnel onder de A1 door, maar het gaat goed. We nemen 2 x een pauze en zien dan al een huifkar met een Fjord ervoor, van huifkarcentrum De Kronkel in Assel. We zijn daar om half 2 al. Paarden verzorgen en gauw de wei in. Ted van Marjolijn is moe, ze heeft er al veel naast gelopen. Toch niet weer een uitvaller?

Ook wij zijn moe en schrikken van de kleine pipowagen waar we met ons vieren moeten slapen, nee toch? Maar de mensen hier zijn reuze aardig en behulpzaam, hier kan veel. Er is nog een pipowagen en er staan twee tenten met bedden, dus iedereen heeft een eigen slaapplek. Erg rommelig hier, met al die huifkarmensen, zuinige douche, maar we redden onszelf en zijn blij dat we op deze prachtige plek zijn.

Marion heeft haar fietstocht gemaakt, Hanneke en Gery komen met de boodschappen en weer eten we gezellig samen buiten. We wandelen nog naar Halte Assel voor een ijsje.

15 km gereden.

 

 

 

 

Maandag

Een hele aardige man heeft om half 8 al boodschappen gedaan bij de AH en een mooi ontbijt voor ons gemaakt.

We willen weer op tijd vertrekken, wordt weer warm. De laatste rit, terug naar de Cantharel. Ted lijkt weer fit en gaat mee zonder bagage, die neemt Marion mee. Nu het viaduct van de A1 over, wat leren die paarden veel op deze tocht! Jolien en ik willen graag een lange rit en Marjolijn zal regelmatig naast Ted lopen, dus moet lukken. Ik ben de kaartlezer en besluit toch richting no. 17 te gaan, maar het zand te vermijden. We struinen heerlijk door de heide, prachtig hier. En mooi uitzicht op Radio Kootwijk, het oude zendgebouw. Omdat we geen route volgen komen we toch op een ander punt uit dan ik gedacht had. We maken een illegale doorsteek over de heide, langs woningen bij Gerritsfles, een man volgt ons met de verrekijker, maar er gebeurt niets. Verderop staan bijgebouwen van Radio Kootwijk en Marjolijn stelt voor om te kijken of daar water is. Ja! Een groot bassin, gelukkig heeft ze haar opvouwbare emmer bij zich en de paarden drinken er gulzig uit. Goede actie hoor!

 

 

 

 

 

 

 

Rond half 3 terug bij de Cantharel, paarden afspuiten en nog even de wei in. Marion is er ondertussen ook weer en we drinken samen nog wat. Dan is het tijd om afscheid te nemen.

20 km gereden en 32 graden!

Wat was het een mooie trektocht, goed verzorgd, mooie plekken en fantastisch weer ondanks de warmte.

Met name Stacy, heel erg bedankt voor de organisatie!

Ans Schimmel

 

Trektocht over de Veluwe

Weet je, zei Michiel, jullie doen zo veel met de paarden dat jullie echt eens bij de NVVR moeten gaan kijken. 

Nou is de NVVR voor mij nog steeds de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak maar na enig speuren op google en Facebook ben ik toch uitgekomen bij de enige echte NVVR. 

We hebben toen maar meteen de stoute schoenen aangetrokken en zijn allebei, moeder en dochter lid geworden en hebben ons opgegeven voor de meerdaagse trektocht te paard over de Veluwe. 

Gelukkig stond in de beschrijving dat de overnachtingen voor en mens en paard waren geregeld en dat ontbijt en lunchpakketjes ook tot de verzorging behoorden. 

Tempo en de route mochten we zelf bepalen. 

We kregen per mail een mooi overzicht van de drie groepen en adressen van de overnachtingslocaties en alle andere vragen werden telkens uitgebreid beantwoord door Stacy. 

Los van alle mensen in de omgeving die zeiden ‘weten jullie het zeker?’ en de voorspelde hittegolf hebben we onze paarden ingeladen en gebracht naar het startadres Huifkarcentrum de Kronkel in Assel.

Door allerlei pech zoals kreupele paarden en kapotte auto’s was onze groep van zes personen inmiddels uitgedund tot twee, maar gelukkig waren de andere groepen nog goed gevuld. 

We hebben nog een moment gedacht dat onze groep was uitgedund door het allround kasteel van mijn dochter genaamd New Years Eve’s Unexpected Harry en mijn net zadelmakke driejarige tuiger die gelukkig maar 1.48m is. 

Stacy verzekerde ons dat het echt niet aan ons lag en na die geruststelling zijn we dag 1 vertrokken vanaf Huifkarcentrum de Kronkel naar van der Valk de Cantharel in Apeldoorn. 

We hadden een route uitgezet van 18 km en die hebben we - mede dankzij de goede verzorging en het heerlijke ontbijt van Maarten - wandelend naast de paarden volbracht. 

De snelweg over, een spoorwegovergang, kuddes fietsers en enge zelfstandig opererende grasmaaiers hebben we onderweg keurig overleefd.

Een heerlijke douche en weidegang voor de paarden met dank aan Herm en voor ons een douche met als afsluiting een dinerbuffet maakten dat we de volgende ochtend met lunchpakket op pad konden richting de Fjordenmanege in Hoenderloo.

Een lunchpakket met appels en broodjes meenemen was op zich nog best een kunst omdat Harry in de gaten kreeg dat er naast een ruiter, reservekleding en waterflessen ook nog eetbare zaken op zijn en Lytho’s rug vervoerd werden. 

De lunchpakketten hebben we daarop maar gewoon met de paarden gedeeld wat ook wel zo gezellig was.

Deze keer was het een korte route van 12 km die we te paard hebben afgelegd.

Ook in Hoenderloo kregen een gastvrije ontvangst door Joke en een heerlijke verzorging van paarden en ruiters. 

Van de Fjordenmanege naar Onder de Kastanje in Kootwijk was voor ons een route van ruim 23 km. 

We hadden bij een bezoekje aan de andere groep (dankzij taxiStacy) de locatie al gezien en kennis gemaakt met gezellige NVVR collega’s en hun paarden die er de avond ervoor verbleven, Haflingers, een Fell pony en een prachtige Nordsvensk Brukshast genaamd Hampus.

Zo leuk om te zien en te horen dat ieder op zijn eigen manier bezig was met paarden en aan het genieten was van deze door de hitte af toe meer op een woestijntocht lijkende trektocht.

Na 23 km ploeteren door het zand, want we hadden met onszelf afgesproken ook de derde dag - gezien de zware bodem en de hitte - er niet op te gaan zitten werden we hartelijk ontvangen door Renate van Onder de Kastanje. 

Wat een locatie waar je vanaf het toilet en onder de douche je paard kunt zien staan in een werkelijk grasgroen weiland.

De laatste dag zou ons terug brengen naar Huifkarcentrum de Kronkel en hoe mooi het daar ook was we moesten ’s ochtends toch echt even moed verzamelen. 

Het einde van deze meerdaagse ervaring kwam immers al weer in zicht. 

Deze dag mochten we er weer op en we hadden een route van slechts 11 km dus dat moest te doen zijn. 

Te paard wegrijden bij Onder de Kastanje over de weg is niet zo’n probleem - ook niet met een driejarige - maar een hertenhuisvlieg helpt op zo’n moment niet echt. 

Na het vangen van dat beest in een boterhamzakje (waar hij thuis in Almere uit is ontsnapt) leek de route even rustig te gaan verlopen totdat we drie menkarren zagen staan die het zelfde pad op wilden draaien. 

Daar steeg mijn watjes gehalte en heb ik met een grijnzende dochter de geplande route veiligheidshalve een kilometer verlegd. 

De in mijn ogen veel te steile helling aan het einde van deze alternatieve route (er stond echt ruiterpad) heb ik overleefd doordat mijn dochter stoer voorop ging met Harry en zij mij naar beneden heeft gepraat.

Na totaal 65 km kwamen we weer terug bij Huifkarcentrum de Kronkel en was er sprake van een mengeling van 'oh wat zijn we goed bezig geweest' en 'we willen hier niet meer weg’.

Wat een heerlijke ervaring zo’n meerdaagse door de NVVR georganiseerde trektocht,  super leuk, super leerzaam en zo trots op onze paarden.

Ik wil Stacy (en Kiki) graag bedanken voor al hun inzet en creativiteit tijdens deze NVVR meerdaagse. Onze teamfotograaf en de hoofdgroom van Team Relax, lees mijn ouders, hebben fantastische hand- en spandiensten verricht en Caitlin bedankt voor die twee keer dat ik mij echt een watje voelde op mijn driejarige draak en jij mij met overtuiging naar de eindstreep hebt gekregen (meer dan een bakstuk is er niet gesneuveld).

Verslag ALV weekend

door Jantine Leeflang (NVVR lid)

Elke vereniging moet er jaarlijks aan geloven; de algemene ledenvergadering. Ik denk dat er geen enkele vereniging is die van een ALV zo'n ontzettende leuke en gezellige activiteit weet te maken als de NVVR. Zelf zijn we lid van twee verenigingen, endurance vereniging en de NVVR. We moesten een keuze maken omdat de ALV's in hetzelfde weekend vielen, natuurlijk was de keuze snel gemaakt; een ALV waar een feestje aan vast zit, een driedaags feestje zelfs! Op vrijdag vertrokken we dan toch weer later dan gepland en probeerde ons paard Bliksem nog even een slokdarmverstopping te versieren met het hooi in de trailer.

Gelukkig was het snel opgelost en konden we aanschuiven in de file. Eenmaal aangekomen bij Dopheet's Del was alle fileleed snel vergeten met een hapje en een drankje. Veel mensen waren met hun paard al het bos in, maar voor ons was het net te laat om nog voor de barbecue het bos in te gaan. We houden niet zo van slaapzalen en dit jaar hadden we als oplossing om een matras in de bus te leggen, zodat we een tweepersoonskamer hadden. Dat kan allemaal bij de NVVR, er slapen mensen in trailers, campers, tentjes of op de slaapzaal, kies wat bij je past. Ook de paarden stonden in verschillende combinaties bij elkaar. Sommige paarden kennen elkaar al van eerdere weekenden, anderen nog helemaal niet. Tot Reins grote schrik stelde ik voor om onze dravers gewoon in de grote weide te zetten met anderen, ze zijn tenslotte sociaal handig genoeg daarvoor. Uiteindelijk kwam er een IJslander en een groot zwart paard bij. De ijs en de zwarte sloten meteen een overeenkomst en onze dravers bleven met klittenband aan elkaar vast zitten.

De barbecue was weer een culinair feestje, kwaliteitsvlees van een slager, keurig op tijd geleverd, aanschuiven en smullen maar! Na het eten zijn wij dan toch nog een rondje gaan rijden. Bij terugkomst was het kampvuur al in volle gang, met een gezellig muziekje erbij. Het leuke van NVVR-weekenden is, dat je eindeloos over paarden kunt praten zonder dat iemand begint te zuchten. De mensen zijn relaxed, de paarden zijn relaxed en zelfs de honden die mee waren, waren relaxed. Onze hond Elsa had meteen al een gezellig vriendje gevonden waar ze de rest van het weekend mee optrok, dat past helemaal in de sfeer van de NVVR dus.

Het verslag van de meerdaagse-commissie tijdens de ALV was weer in een moderne digitale film gegoten, menig blogger kan hier een puntje aan zuigen. Klik hier voor het filmpje!

Hierdoor word je echt enthousiast voor een meerdaagse activiteit. Dit zal ook een jongere doelgroep aanspreken die zich vooral op social media begeeft, de tijd van het gestencilde blaadje is nu echt wel voorbij. Na de ALV bleek dat het buiten inmiddels korte mouwen weer geworden was, in tegenstelling tot de kantine waar iedereen nog met dikke truien aan had gezeten. Paarden werden uit de wei gehaald, gezadeld en iedereen verspreidde zich weer over de Veluwe.

Ik had een rit gepland ten noorden van de A1, met uiteraard een koffiestop halverwege. We belandden bij boerderij het molentje, een theetuin met het vriendelijkste personeel wat we ooit zijn tegengekomen. De paarden kregen emmers water en het meubilair werd naar ons toe versleept, aangezien de paarden niet op het terras konden staan. Bij terugkomst op de accommodatie stond er een bierproeverij klaar met bijpassende borrelhapjes waarmee we het droge stof van de Veluwe uit de keel konden spoelen, wat een leuke verrassing!

 

Het buffet was ook weer heerlijk en we werden allemaal flink in spanning gehouden of er weer zo'n heerlijk toetjes-buffet zou komen. Er werd reikhalzend naar uitgekeken, want de toetjes van vorig jaar hadden op iedereen diepe indruk gemaakt. En ja hoor ook dit jaar was het toetjes buffet alleen al een reden om naar de ALV te komen.

Uiteraard was er ook weer goeie muziek uit een tijd dat er nog echt muziek werd gemaakt (en nee we hebben het songfestival niet gemist) en natuurlijk werd er ook gedanst.

Zondagochtend werden we gewekt door vroege vogels die om 7 uur hun paard gingen opzadelen. Hoe gezellig is dat als je in je bus ligt (pardon tweepersoonskamer) en je wordt wakker door het geluid van baasjes die vriendelijk tegen hun paard praten. Degenen die wat later opstonden hebben vrijwel gezamenlijk ontbeten. De grootste uitdaging van die ochtend was 'hoe werkt de kookplaat', met vier man sterk is het uiteindelijk gelukt om eieren met spek te bakken, want ja een actieve dag te paard begint natuurlijk met een stevige bodem. De paarden lagen die ochtend ook allemaal heerlijk relaxed te slapen, paarden passen zich dus snel aan, aan een nieuwe situatie. Ik ben vergeten te vragen wat voor ras Kiki's paard was, maar ik vermoed dat haar paard van Duitse afkomst is, aangezien hij breeduit in een diepe kuil lag die hij voor zichzelf geclaimd had. De meeste mensen en paarden hebben voor het naar huis gaan nog een rit gemaakt en om het weekend af te sluiten was er bij terugkomst nog de overgebleven appeltaart van het toetjesbuffet.

Kortom het was een spetterend weekend, de NVVR is springlevend en bruist (weer), zowel eendaags als meerdaags, alleen een dwaas zou denken dat de vereniging op sterven na dood is. De NVVR is veel meer dan een tijdschrift en is vooral een vereniging met ontzettend gezellige paardenmensen. We zien al uit naar het Hemelvaart weekend!

Verslag ALV weekend

door Jantine Leeflang

'Het is zo leuk om in een ongedwongen sfeer met gelijkgestemden het gezellig te hebben mét allerlei paardjes. Grote paardjes, kleine paardjes, bonte paardjes, maar allemaal zonder beschermers lekker de wei op en gewoon bij elkaar. Het ene baasje slaapt op de slaapzaal, de ander in een trailer, weer een ander in een camper of een tentje, het kan allemaal!'

Ik ben nu, met een korte tussenstop geloof ik, zo'n tien jaar lid van de NVVR. In 2006 ben ik ooit naar een weekend geweest met Arabesk, m'n arabje (met dank aan de archieven van bokt, ik moest het even opzoeken).

Daarna helaas nooit meer naar een weekend gegaan, wel altijd de Vrijruiter gelezen. Toen ik Rein ontmoette bleek hij ook al jaren lid te zijn van de NVVR, het heeft nog even wat voeten in de aarde gehad toen we samen gingen wonen om duidelijk te maken dat één vrijruiter wel voldoende was op ons adres.

Vrijdag zouden we op tijd weggaan, maar, zoals dat vaak gaat als je paarden hebt, bleek ineens de planning van de levering van het hooi omgegooid te zijn. We moesten dus nog even wachten voordat we wegkonden. We hebben thuis zeven paarden (Rein vijf, ik maar twee, Rein is de echte penny!), daarvan namen we Dartel en Bliksem mee, Reins endurance dravers. Ze zijn makkelijk, veel gewend door wedstrijden, kunnen makkelijk met andere paarden (in tegenstelling tot een van de merries, die sloopt een ander paard tot op de schoenveters) en je kunt er in een uurtje 15 tot 20 km probleemloos op wegdraaien.

Bij DOP aangekomen vielen we met ons neus in de boter; er was een uitgebreide barbecue. Er werd gezellig gedanst en gekletst bij het kampvuur, met goeie muziek (ouwelullenmuziek). Onze nacht bestond uit het sprokkelen van slaap, de meegenomen zelfopblazende matjes, ooit nog van een trektocht te paard, bleken toch niet veel meer comfort te verstrekken dan het gras waar ons tentje op stond.

 

De ALV was minder saai dan het woord vergadering doet vermoeden. Peter de Kort had een video verslag gemaakt van de meerdaagse, professionele presentatie, ik hoop dat het filmpje op de website komt; de ultieme reclame voor meerdaagsen. Na de ALV zijn we lekker gaan rijden, met behulp van de GPS op m'n sporthorloge, navigeren voor luie mensen.

Het avondeten was wederom een groot feest; een super de luxe maaltijd en het toetje was helemaal geweldig!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na het eten hebben we een poging gedaan om te verdwalen, ik had maar twee routes ingeprogrammeerd, dus we gingen een rondje met alleen de kaart. Ineens belandden we bij de Dikke Bart die we kennen van endurance wedstrijden, we hadden ergens een paaltje met een nummer gemist. Uiteindelijk werd deze rit langer dan de rit die we overdag gereden hadden, zo'n 15 kilometer. Dartel vindt dit gebied een race-circuit; geen mul zand, mooie brede paden, geen steentjes, geen boomwortels, geen hoge hellingen, kortom hij ging helemaal los. Bliksem is zich nog een hoedje geschrokken van een wild zwijn, het wilde zwijn schrok zich een hoedje van Bliksem en stuiterde met een luide 'OINK' het veld met vingerhoedskruid in.

We waren nog net voor het donker thuis en er volgde weer een gezellige avond bij het kampvuur. Inmiddels was er aan de achterkant van DOP een ander gezelschap gearriveerd, iets met menners en carnavalsmuziek, maar je zit ver genoeg van elkaar af om geen last van elkaar te hebben. We zagen nog een nacht op die shit matrasjes niet zitten, dus we zijn op jacht gegaan naar matrasjes uit de slaapzalen die in ons tentje zouden passen. Met een klein zaklampje zijn we als twee dieven de slaapzalen ingeslopen en hebben matrasjes van lege bedden gejat en in de tent gepropt. Dat gaf een aanmerkelijk beter resultaat, we sliepen non stop tot half acht.

Vroege vogels hadden nog voor die tijd de vreselijke puinhopen van de nacht ervoor opgeruimd en weggewerkt! Na het ontbijt volgde om tien uur de lezing 'kalmerende signalen van paarden', hier kwam toch ook nog een aantal mensen op af die verder niet op het weekend waren. De lezing bleek niet helemaal ons ding en we wilden nog de 20 km rit maken die we hadden gepland. Het idee was om in Kootwijk bij een restaurant nog te gaan lunchen, maar omdat ik die niet opgenomen had in mijn GPS bleek dit toch een lastige opgave om het restaurant te vinden. We zijn toen toch maar teruggegaan naar Dop. We hebben nog even gezellig nagezeten en daarna zijn we weer afgedreven naar dazenvrij Noord-Holland, met achterin de bus een enorme stapel oude Vrijruiters om uit te delen aan onze cursisten, waar waarschijnlijk toch een hoop potentiële NVVR leden onder zouden moeten zitten.

Ik kan me niet meer herinneren hóe ik ooit lid ben geworden van de NVVR, hoe ik bij de NVVR terechtkwam (bokt? want facebook bestond toen nog niet), maar ik weet wel weer waaróm ik lid ben: Het is zo leuk om in een ongedwongen sfeer met gelijkgestemden het gezellig te hebben mét allerlei paardjes. Grote paardjes, kleine paardjes, bonte paardjes, maar allemaal zonder beschermers lekker de wei op en gewoon bij elkaar. Het ene baasje slaapt op de slaapzaal, de ander in een trailer, weer een ander in een camper of een tentje, het kan allemaal! Organisatie super bedankt voor dit leuke weekend!!!

Verslag ALV weekend 2018

'Het is zo leuk om in een ongedwongen sfeer met gelijkgestemden het gezellig te hebben mét allerlei paardjes. Grote paardjes, kleine paardjes, bonte paardjes, maar allemaal zonder beschermers lekker de wei op en gewoon bij elkaar. Het ene baasje slaapt op de slaapzaal, de ander in een trailer, weer een ander in een camper of een tentje, het kan allemaal!'

Door Jantine Leeflang, NVVR lid.

Ik ben nu, met een korte tussenstop geloof ik, zo'n tien jaar lid van de NVVR. In 2006 ben ik ooit naar een weekend geweest met Arabesk, m'n arabje (met dank aan de archieven van Bokt, ik moest het even opzoeken). Daarna helaas nooit meer naar een weekend gegaan, wel altijd de Vrijruiter gelezen. Toen ik Rein ontmoette bleek hij ook al jaren lid te zijn van de NVVR, het heeft nog even wat voeten in de aarde gehad toen we samen gingen wonen om duidelijk te maken dat één vrijruiter wel voldoende was op ons adres. Vrijdag zouden we op tijd weggaan, maar, zoals dat vaak gaat als je paarden hebt, bleek ineens de planning van de levering van het hooi omgegooid te zijn. We moesten dus nog even wachten voordat we wegkonden. We hebben thuis zeven paarden (Rein vijf, ik maar twee, Rein is de echte penny!), daarvan namen we Dartel en Bliksem mee, Reins endurance dravers. Ze zijn makkelijk, veel gewend door wedstrijden, kunnen makkelijk met andere paarden (in tegenstelling tot een van de merries, die sloopt een ander paard tot op de schoenveters) en je kunt er in een uurtje 15 tot 20 km probleemloos op wegdraaien. Bij DOP aangekomen vielen we met ons neus in de boter; er was een uitgebreide barbecue. Er werd gezellig gedanst en gekletst bij het kampvuur, met goeie muziek (ouwelullenmuziek). Onze nacht bestond uit het sprokkelen van slaap, de meegenomen zelfopblazende matjes, ooit nog van een trektocht te paard, bleken toch niet veel meer comfort te verstrekken dan het gras waar ons tentje op stond. De ALV was minder saai dan het woord vergadering doet vermoeden. Peter de Kort had een video verslag gemaakt van de meerdaagse, professionele presentatie, ik hoop dat het filmpje op de website komt; de ultieme reclame voor meerdaagsen. Na de ALV zijn we lekker gaan rijden, met behulp van de GPS op m'n sporthorloge, navigeren voor luie mensen. Het avondeten was wederom een groot feest; een super de luxe maaltijd en het toetje was helemaal geweldig, misschien heeft iemand er nog een foto van, de moeite waard! Na het eten hebben we een poging gedaan om te verdwalen, ik had maar twee routes ingeprogrammeerd, dus we gingen een rondje met alleen de kaart. Ineens belandden we bij de Dikke Bart die we kennen van endurance wedstrijden, we hadden ergens een paaltje met een nummer gemist. Uiteindelijk werd deze rit langer dan de rit die we overdag gereden hadden, zo'n 15 kilometer. Dartel vindt dit gebied een race-circuit; geen mul zand, mooie brede paden, geen steentjes, geen boomwortels, geen hoge hellingen, kortom hij ging helemaal los. Bliksem is zich nog een hoedje geschrokken van een wild zwijn, het wilde zwijn schrok zich een hoedje van Bliksem en stuiterde met een luide 'OINK' het veld met vingerhoedskruid in. We waren nog net voor het donker thuis en er volgde weer een gezellige avond bij het kampvuur. Inmiddels was er aan de achterkant van DOP een ander gezelschap gearriveerd, iets met menners en carnavalsmuziek, maar je zit ver genoeg van elkaar af om geen last van elkaar te hebben. We zagen nog een nacht op die shit matrasjes niet zitten, dus we zijn op jacht gegaan naar matrasjes uit de slaapzalen die in ons tentje zouden passen. Met een klein zaklampje zijn we als twee dieven de slaapzalen ingeslopen en hebben matrasjes van lege bedden gejat en in de tent gepropt. Dat gaf een aanmerkelijk beter resultaat, we sliepen non stop tot half acht. Vroege vogels hadden nog voor die tijd de vreselijke puinhopen van de nacht ervoor opgeruimd en weggewerkt! Na het ontbijt volgde om tien uur de lezing 'kalmerende signalen van paarden', hier kwam toch ook nog een aantal mensen op af die verder niet op het weekend waren. De lezing bleek niet helemaal ons ding en we wilden nog de 20 km rit maken die we hadden gepland. Het idee was om in Kootwijk bij een restaurant nog te gaan lunchen, maar omdat ik die niet opgenomen had in mijn GPS bleek dit toch een lastige opgave om het restaurant te vinden. We zijn toen toch maar teruggegaan naar Dop. We hebben nog even gezellig nagezeten en daarna zijn we weer afgedreven naar dazenvrij Noord-Holland, met achterin de bus een enorme stapel oude Vrijruiters om uit te delen aan onze cursisten, waar waarschijnlijk toch een hoop potentiële NVVR leden onder zouden moeten zitten. Ik kan me niet meer herinneren hóe ik ooit lid ben geworden van de NVVR, hoe ik bij de NVVR terechtkwam (bokt? want facebook bestond toen nog niet), maar ik weet wel weer waaróm ik lid ben: Het is zo leuk om in een ongedwongen sfeer met gelijkgestemden het gezellig te hebben mét allerlei paardjes. Grote paardjes, kleine paardjes, bonte paardjes, maar allemaal zonder beschermers lekker de wei op en gewoon bij elkaar. Het ene baasje slaapt op de slaapzaal, de ander in een trailer, weer een ander in een camper of een tentje, het kan allemaal! Organisatie super bedankt voor dit leuke weekend!!!

Jongste NVVR lid?

Niet alleen onze nieuwe website heeft gezorgd voor  aanmeldingen van nieuwe leden, ook het lustrumweekend zorgde voor nieuwe gezichten en daarbij was ditmaal ook de jeugd vertegenwoordigd.

De 11 jarige Lennie Klop die op haar shetje met moeder Anneke mee naar het weekend kwam is hoogstwaarschijnlijk op dit moment het jongste NVVR lid. Op foto 1 en 2 zoeken moeder en dochter verkoeling in het water.

Het jongste NVVR lid dat per paard op sterrit naar het weekend kwam is de 12 jarige Noortje Hartman.  Op foto 3 zie je Noortje op de Belg Polleke van Lindsay Couweleers en Lindsay zelf op haar tinkermix Kay die eveneens het water hebben opgezocht.

De foto’s zijn gemaakt door Amanda Melchior

Bijeenkomst Lustrumcommissie op locatie

Afgelopen weekend was er een bijeenkomst van de Lustrumcommissie op de Lustrum locatie waarbij we samen met Niels Vullings, de eigenaar van Paardenaccommodatie Dop, alle mogelijkheden m.b.t. het Lustrumweekend in kaart hebben gebracht.

 

Na afloop was er tijd voor een, mede dankzij het prachtige weer, geweldige rit door het unieke gebied rondom deze locatie.

20160228_131348

20160228_150204

Peter had zijn twee jonge paarden, Classy en Mister,  voor hun allereerste grote buitenrit meegenomen en vond in Iris een enthousiaste bijrijdster.

20160228_141904

Angelique had, naast haar prachtige zes jarige Fiori, haar dochter Noortje met haar pony Saartje meegebracht.

20160228_150057

Anita was er met haar twee Andalusiërs, Nordica en Garbosa, waarvan ze er een als handpaard meenam tijdens de rit en Ton was er met Campos.

IMG-20160229-WA0002

20160228_14182820160228_141719 20160228_141749

Verslag NVVR-activiteit: het fotoshoot-rijweekend

Samen met een gezellige groep ruiters genoten van de overweldigende Drents-Friese natuur en de uitstekende verzorging door opperkok Rob Doucet in onze accommodatie De Albertshoeve in Wateren (Drents-Friese Wold). De fotoshoot door fotografe Amanda Melchior gaf een extra dimensie aan dit NVVR-weekend. Amanda is gespecialiseerd in het maken van briljante (actie)foto’s van paarden en wist ook gedurende dit weekend haar reputatie weer waar te maken, getuige bijgaande selectie:

 

13 14 20 86 95 CIMG9234 sylvia3323 ans(47) ans(52) g2132 47 g3

Cookie voorkeuren

Deze site maakt gebruik van cookies. Deze kleine informatiebestandjes stellen ons in staat onze dienstverlening te optimaliseren. Het is hier mogelijk om de cookie instellingen voor deze website aan te passen.

Cookievoorkeuren aanpassen