« Terug

… dan neem je toch gewoon een nieuwe? 

Door Edith Louw

Nog maar kort geleden heb ik mijn lieve vriendinnetje Flynn moeten laten gaan. Ze had zoveel pijn, dat het leven niet langer draaglijk was. Het is heel moeilijk om zo’n besluit te nemen, en wie het ooit meegemaakt heeft, weet dat. En hoe langer je “in de paarden” zit, hoe groter de kans dat je ook al eens een maatje verloren bent. Soms is het heel plotseling en heb je van de ene minuut op de andere geen keuze meer. En soms is het een lange en moeizaame strijd waarbij je steeds maar weer moet overwegen of de goede tijden opwegen tegen de slechte. Maar eigenlijk wil ik hier niet over die moeilijke beslissingen schrijven, maar over waarom ik zo van de NVVR houd.

De korte versie is: omdat hier mensen zijn die bereid zijn die strijd te leveren, samen met hun paard. Omdat ze hun paard niet zien als een wegwerpartikel, dat, als het een defect vertoont, gewoon “weggebracht” wordt. Afgedankt als een oude fiets.

De NVVR heeft, met haar 30-jarig bestaan, een eigen plek ingenomen in de paardenwereld. Een onmiskenbaar eigen geluid, dat door sommige paardenmensen herkend wordt en gekoesterd. Hier gaat het om paarden. Wat voor paarden dan ook. Ongeacht wat je wel of niet met ze doet. Ons motto is heel lang geweest “Met wat voor paard je ook komt, wat je er ook mee doet, wat voor soort tuig, theorie, methode je ook gebruikt: je bent welkom.” In de praktijk betekent dit dat een vrij groot deel van de leden kleine paarden en pony’s heeft, waar vaak toch een beetje laatdunkend over gedaan wordt bij de grotere, meer wedstrijdgerichte organisaties, veel leden doen “iets alternatiefs”, zoals een bewuste keuze voor 24/7 buiten, een bitloos hoofdstel of een of andere vorm van natural horsemanship of klassieke dressuur. Maar dat hoeft allemaal niet om erbij te horen. Het lijkt daardoor misschien of we een ongeregeld bij elkaar geraapt clubje zijn, maar ik zie zelf een grote overeenkomst: wij houden van paarden. In elk formaat, kleur en leeftijd. We zien het bijzondere, mooie en geweldige in elk paard. Dat is iets anders dan houden van paardrijden. Tuurlijk, de meesten van ons rijden graag, trekken er uren op uit of zoeken naar de mooiste samenwerking in de bak, spannen onze maatjes voor de kar of gaan samen wandelen. Maar dit is het verschil: als dat even, of voor lange tijd, niet meer kan, dan houden we nog net zoveel van ze.

Ik kom hierop door een tragisch verhaal wat zich onlangs heeft afgespeeld. Via Facebook kwam ik in contact met een vrouw, die een achtjarige Connemarapony had gekocht met heel verdachte voeten. De pony kwam bij een handelaar vandaan die geregeld goedkope pony’s in Ierland opkocht, en daar was dit er één van. Maar nu brokkelden de hoeven af en had een google-zoektochtje haar op de pagina van de HWSD-pony’s gebracht. HWSD is de ziekte waar Flynn haar hele leven mee kampte en die haar uiteindelijk ook fataal is geworden – de hoefwand breekt af doordat de verbinding met de rest van de voet niet in orde is. De vrouw kreeg aan alle kanten advies, maar omdat haar Engels niet zo goed was, nam ik contact met haar op om haar in het Nederlands verder op weg te kunnen helpen. Ze zat vol met vragen en zo goed mogelijk wilde ik haar en de pony helpen. Helaas was er al veel kwaad geschied: een sukkel van een hoefsmid dacht dat het wittelijnziekte was en had aan beide voorvoeten de hele hoefwand verwijderd… Dat betekende dat de pony maanden zou moeten revalideren voor hij weer wat kon doen.
En hier zat het verschil: aan alles was te merken dat deze vrouw daar eigenlijk helemaal geen zin in had. Ze had de pony immers “voor de dressuur” van dochterlief en het koste wel 400 euro per maand om hem te stallen. Lang verhaal kort: de pony is een dag na de uitslag van de test – hij bleek inderdaad HWSD te hebben – ingeslapen. En daags erop had ze een nieuwe…

Met een nog open wond door het overlijden van Flynn greep me dit nogal aan. Hoe kan iemand ZO snel opgeven? Voor de pony is doEdith-Flynnod misschien beter dan in handen zijn van iemand die niet bereid is om een moeilijk traject in te gaan, of doorverhandeld te worden en misschien uiteindelijk op een slachttransport te belanden. Maar eens te meer besefte ik, hoe een warm nest we bij de NVVR hebben, waar dit soort dingen gewoon anders gaan. De meesten van ons vechten voor onze paarden, geven ze de kans om weer op te krabbelen als dat mogelijk is. Omdat we van paarden houden. Van onze paarden, onze maatjes.

Soms moet je de strijd opgeven, en natuurlijk proberen we altijd in het oog te houden of het nog eerlijk is, of een paard nog een fijn leven heeft, en een eerlijke kans – want vergaan van de pijn en doormoeten omdat je mens geen afscheid kan nemen is ook niet oké. Maar zo’n beslissing neem je niet zomaar, omdat de stal te duur is of je een tijd niet zult kunnen rijden. Die neem je uit liefde voor je paard omdat het lijden te groot is, of er geen herstel meer mogelijk is.

En komt er dan een nieuw paard, dan is dat geen vervanging, maar een hele nieuwe vriendschap, waar we met dezelfde liefde zullen zorgen voor een fijn leven, samen. Want een paard is geen fiets. Onze paarden zijn niet inwisselbaar. Wij doen het anders.

 

 

« Terug

Blog

  • augustus 2019
  • oktober 2018
  • augustus 2017
  • juli 2017
  • juni 2016
  • april 2016
  • maart 2016
  • Aankomende activiteiten

    1. (Z) NVVR Rit rondje Bockenreyder (VOL)

      29 november, 11:00 - 16:00 UTC+1
    2. (Z) NVVR Rondje sjokken door Boswachterij Dorst (VOL)

      5 december, 12:00 - 15:00 UTC+1
    3. (NO) Verfrissend Decemberritje

      13 december, 10:30 - 14:00 UTC+1
    4. (M) NVVR Rit Loenense bossen en de Loenermark

      23 december, 10:00 - 13:30 UTC+1
    5. (Z) NVVR Derde Kerstdagrit Rucphen

      27 december, 10:30 - 14:00 UTC+1

    Cookie voorkeuren

    Deze site maakt gebruik van cookies. Deze kleine informatiebestandjes stellen ons in staat onze dienstverlening te optimaliseren. Het is hier mogelijk om de cookie instellingen voor deze website aan te passen.

    Cookievoorkeuren aanpassen