Rhenen, mei 2007, Trektochtverslag van een NVVR-lid

Nationaal park de Utrechtse heuvelrug, torenhoog en mijlen breed.
De Utrechtse heuvelrug heeft sinds 2003 officieel de status nationaal park. Het strekt zich uit vanaf Huizen aan het Gooimeer tot aan de Grebbeberg bij Rhenen aan de Nederrijn. Voor alsnog heeft alleen het deel ten zuiden van de A12 de status nationaal park maar het is de bedoeling dat dit nog uitgebreid wordt in noordelijke richting.

De Utrechtse heuvelrug is een stuwwallengebied net als Groesbeek. De bossen op de hoog gelegen delen van de rug staan in verbinding met het lager gelegen rivierengebied. Het park omsluit daarom ook stukken uiterwaard; waaronder rivieroeverreservaat de Blauwe Kamer. Het grote verschil tussen hoog en laag, nat en droog maakt dat er zich een gevarieerde landschap en natuur bevindt.

Reisverslag Rhenen;
12 t/m 20 mei 2007 was het zover, poging 3 om naar de Utrechtse heuvelrug te gaan.

Poging 1 was september 2005, de eerste dag was Ans gevallen en had de schouder uit de kom, het feest ging niet meer door. Poging 2 was september 2006, halfweg de vakantie op het overnachtingadres in Leersum heeft Shapier z’n onderkaak gebroken, wederom de vakantie niet kunnen voltooien.

Maar in mei 2007 gaan we met z’n vieren, Ans en Janneke met de paarden Tordoir, Gigola en Shapier eindelijk de reis voltooien, gelukkig. We hebben alles uiteraard weer goed geregeld en voorbereid, de paarden zijn in topconditie dus we zijn er helemaal klaar voor. De eerste 2 dagen was ik best wel een beetje zenuwachtig. De eerste overnachting in Herveld had ik niet veel zorgen, maar ik vond het spannend in wat voor stal de paarden in Rhenen kwamen te staan. Het waren gelukkig dezelfde soort stallen als thuis. De paarden stonden naast elkaar en ze waren op hun gemak. Gelukkig konden wij daardoor ook rustig slapen en kon de vakantie beginnen! YES

De paarden stonden op manege Blauwendraad, direct gelegen aan de bosrand en ruiterroute. Deze manege is met name gericht op de springsport en het is altijd leuk en leerzaam om te zien hoe die mensen met hun dieren om gaan. De prestatiespringsport is toch heel anders dan een meerdaagse rijden.

Wij zaten in een nette stacaravan van de camping Bergbad. Vanaf de camping was het 3 minuutjes fietsen naar de manege, ideaal dus. Omdat we de spullen van tevoren gebracht hadden, hadden we ook onze fietsen meegenomen. Dit was handig om naar de paarden te gaan en voor de boodschappen. We gingen met de fiets naar de paarden en dan met de paarden naar de stacaravan. De campingeigenaresse vond dit goed zodat we daar makkelijk de paarden konden zadelen en niet met de spullen hoefden te sjouwen.

De 60 km - heenreis ging erg goed, de route was bekend en we hebben de kaart niet hoeven te gebruiken. Het weer viel reuze mee. Af en toe wat regen maar voor de paarden erg prettig.

De eerste dag in Rhenen hebben we de paarden eerst op de wei gezet zodat ze even konden uitrusten, ’s Middags hebben we een fijn ritje gemaakt door Landgoed Prattenburg en het Amerongse bos. Het is zo prachtig mooi. De tweede dag hebben we weer een prachtige rit gemaakt door het Amerongse en Zuylensteinse bos. We hebben uitgebreid pauze gehouden bij het Berghuis. Een restaurant gericht op ruiters die wat willen nuttigen en hun paard neer willen zetten. Wij hadden een stukje met touw afgezet voor de paarden en buitengewoon heerlijk gegeten. Een echte aanraden om hier je rit te starten en te eindigen met een maaltijd!

De derde dag regende het behoorlijk dus hebben we de paarden een rustdag gegeven en hebben ze ‘s middags lekker op de wei gestaan. Wij zijn naar Rhenen gefietst, het stadje bekeken, erg leuk en ‘s middags hebben we een mooie wandeling gemaakt in recreatiegebied Kwintelooyen. Dit ligt tegenover de manege en is een voormalige zandafgraving. De vierde dag hebben we een dagtocht naar Leersum gemaakt. Vorig jaar hebben we hier overnacht, waar Shapier z’n kaak gebroken had. Dit jaar dachten we, laten we er alleen maar gaan eten en dat vond ik toch wel prettig. We zijn volgens een prachtige route waar we dus nog niet geweest waren terug gereden. Deze locatie is ook een aanrader om van daaruit je rit te starten en te eindigen.

Het is echter wel aan te raden op de routes te blijven want deze dag was er in Kwintelooyen een motorcross. Hierdoor was de ruiterroute afgesloten en hebben we een andere route genomen. Men had een fuik opgezet en we werden opgewacht door BOA’s. Ze vonden eigenlijk dat we gewoon maar om hadden moeten rijden over de weg. Uiteindelijk hebben ze geen bekeuring gegeven maar het scheelde niet veel. De laatste dag voor vertrek hebben we een rit naar Amerongen gemaakt. Hier waren we nog niet geweest en in het dorpje hebben we bij een ambachtelijk bakkerijtje een heerlijke appelkoek gegeten en de paarden hebben water gekregen. ‘s Middags hebben ze nog lekker op de wei gestaan, uitrusten voor de terugtocht. Wij zijn naar Rhenen gefietst, naar rivieroeverreservaat de Blauwe Kamer. Hier hebben we rondgestruind en van de natuur genoten.

De terugtocht ging weer erg goed en was mooi. Totaal hebben we 230 km op de teller erbij, stuk voor stuk prachtige, afwisselende kilometers, afgelegd met zeer veel trots en voldoening.

Het weer is deze week aardig geweest, we hebben zoveel aanspraak gehad en de paarden hebben weer talloze kinderhandjes over hun hoofden gekregen. Het was een afwisselende week, zowel met de paarden als voor onszelf. We hebben verschillende dingen van de omgeving van Rhenen gezien en van de geweldige natuur genoten.

Deze tocht gaf extra voldoening toen we thuis aankwamen omdat we er zolang over gedaan hebben. Nu kunnen we eindelijk weer verder met onze volgende reisbestemming; Montferland!

Het was geweldig om met z’n vieren door de Utrechtse bossen te crossen.

Tekst : Ans en Janneke (en Tordoir, Gigola en Shapier)