kaartlees weekend

voor het eerst op een meerdaagse

Wat een voorbereiding. Zou Ashling, mijn bejaarde connemara merrie, het wel aankunnen? Marina heeft het over een pittig parcours met soms grintwegen, Dorien mailt me dat het veel gewoon stappen wordt omdat je toch met een kaart in de weer bent. Trailer een onderhoudsbeurt gegeven. Een trainigsproef gehouden van een tocht van 15 km op de hei omte bekijken of de oude dame het aan zou kunnen. Dat ging prima dus ik ga voor het eerst alleen met Ashling op stap. Hoe ga ik haar van haar onafscheidelijke vriendin Ivanga scheiden? Eerst Ashling laden en Ivanga laten toekijken dan vliegensvlug afsluiten en Ivanga wegvoeren. Dat pikte de oude dame niet en ze maakte een enorm stampei dat een gekneusde laadklep tot gevolg had. Maar gauw gaan rijden.

Voordat de gps de bevrijdende woorden sprak van bestemming bereikt, kon ik al aansluiten bij nog een trailer die kennelijk dezelfde bestemming had. Ik blij, niet alleen een paard is een kuddedier.
Rob, de gastheer met hoedje en klompen, hielp met uitladen. Middenstang helemaal weggedrukt, achterstang hing los, borgringetje er uit. Ik schaapachtig: toch ben ik gewoon dat borgringetje er automatisch om te doen. Rob: Dan moet je paard met haar staart het ringetje verwijderd hebben. In ieder geval opgelucht dat we veilig aangekomen waren.
In de wei had Ashling razendsnel een nieuwe vriendin gevonden, Hanja die Hannes genoemd wordt en die net voor ons aangekomen was. Met een zwiepende staart liet ze de andere paarden weten dat het haar nieuwe vriendin was. Hypothese: wezens die als nieuw in een nieuwe omgeving worden gelaten zijn onzeker en zoeken bescherming en steun bij een lotgenoot.
Dus vroeg ik aan Karin, het baasje van Hannes, of we samen een ritje zouden kunnen maken omdat de paarden het toch al zo goed met elkaar konden vinden. Martine, een stoere endurance rijdster, sloot zich bij ons aan. Zij had al een kaart aan haar zadel hangen dus dat leek me wel safe. Het ritje werd geen ritje meer en omdat ik de oude dame niet te veel wilde afmatten vroeg ik op een zeker moment of we wel wisten waren we waren en zo ja of we de kortste weg naar de berghoeve konden nemen. Dat was meteen voor cursisten van kaartlezen voor dummies een goede vraag. Na veel overleg met discussie hoe je vanuit de stand van de zon kon bepalen waar het noorden moest liggen, kwamen we toch nog thuis.

Mijn volgende probleem was een slaapplek. Dat regelt zich ook razendsnel vanzelf maar niet voor mij omdat ik niemand kende. De oplossing was om elke kamerdeur te openen, te zien of er al baggage gedumpt was en zo niet, beslag leggen op die lege kamer. Na twee kamerdeuren had ik tot mijn grote opluchting al beet, een ongezellig hoekkamertje, maar met een enkel bed.

Tafelgesprekken zijn bij een meerdaagse heel byzonder. Eindelijk kan er met zielsverwanten over paarden gesproken worden. Als het gesprek plenair is moet je over een luide stem beschikken en als dat niet het geval is kun je altijd een verwarring stichtende opmerking maken om zodoende de aandacht op je te richten.
Maaltijden zijn voor mensen die het goed voor hebben met hun paardje en hem niet te veel kilo´s willen laten dragen, een kwelling. Gastheer Rob blijkt gediplomeerd te zijn in de horeca en kokkie Dorien heeft als hobby het bereiden van nagerechten, alle vormen van toetjes waar chocolade is in verwerkt.

Op de eerste dag werd de snelheid gemeten in stap, draf en galop. Ik had mijn oude dame die achter
haar vriendin pleegt te sukkelen, totaal verkeerd ingeschat. Op dit weekend leidt ze een nieuw leven; in plaats van stoicijns en afgestompt nu alert en voorwaarts. Waar een meerdaagse al niet goed voor is.

Bij de rally moest je spelden, geprikt op een topografische kaart van 1:250 000, overbrengen op je eigen kaart. De nauwkeurigheid van die speldenprik ligt op 25 meter. In het veld is een bordje op 2 meter hoogte geplaatst. Het vinden van de plek was goed te doen, maar het vinden van het bordje viel vies tegen. Vooral omdat de paarden van dat zoeken niets begrepen en lijdzaam verzet gingen plegen. Op den duur bleek het handiger om af te stijgen en als ruiter te voet die cirkel van 25 meter en vanwege mijn bijziendheid eerder een cirkel van 50 meter te inspecteren dwz achter elke boom te kijken of er een bordje hing. Al met al waren de organisatoren best tevreden dat de dummies op kaartleesgebied toch maar 80% van de bordjes (4 x 4 cm) gevonden hadden.

Op een meerdaagse sta je versteld van de diversiteit van de deelnemers, afgezien van het feit dat er betrekkelijk weinig mannen deelnemen. Ik heb geleerd vlees goed te braden á point, veel gehoord over geitenkaas maken, zadel maken, buut tegen atrose, een hoed van schapenwol maken, dameszadels en hoe zelfverzekerd je kunt worden als je je een mooi corset laat aanmeten, wat een vuurwerker bij de marine doet, dat er een elitaire concurrent van de NVVR bestaat en wat een sterrit precies inhoudt.

De zondag was gereserveerd voor de GPS. De lunch was op een geheime plek waarvan we alleen de coordinaten als waypoint ingevoerd in de GPS kregen en een kringel van een omtrek van 300 meter op een kaart met een schaal van 1:50 000. Helaas konden de exacte coordinaten volgens noordebreedte en oosterlengte niet in mijn Garmin60 ingevoerd worden omdat ik vanuit mapsource een bepaalde kaart had ingevoerd. Ik heb me moeten behelpen met Point of interest Twilhaar. Op grote afstand werkt dat perfect. Op mijn verzoek werd er op de hei een stijgend pad gezocht waar het leuk galopperen was.
Halverwege zat de hoefschoen van mijn oude dame gedraaid en moest de hele club op me wachten. Vervolgens toen iedereen trek of honger begon te krijgen en weer ging galopperen, kreeg ik een lekke band (de luchtkamer van de hoefschoen) en deze keer kwam de hoefschoen helemaal los. Gelukkig had ik het meteen in de gaten. De groep kreeg honger en begon serieus werk te maken van de gps. Die voerde ons naar de bebouwde kom van Hellendoorn. Maar gelukkig was er een autochtoon die kon bevestigen dat de GPS de juiste richting aanwees.

Op ongeveer 300 meter van het waypoint wees mijn GPS naar rechts en de GPS van Karin met de exacte coordinaten naar links. Dankzij de endurance vonden we een bordje met Joods Gedenkplaats en warempel daar in de buurt een paddock met drenkplaats van Hippisch Toerisme met de cateringsbus. De picknickbank was door de boswachter van SBB verwijderd zodat het een staand buffet werd. Tekend voor de gespannen relatie tussen boswachters en vrije ruiters. Na een voortreffelijke luch ging het richting Berghoeve. De endurance groep was er erg snel, eindelijk de remmen los. De deelnemers die de maandag moesten werken namen in de loop van de middag afscheid. Altijd leuk om als stuurlui aan de wal het trailerladen te aanschouwen. De geluksvogels die nog een nachtje mochten blijven werden getracteerd met een voortreffelijke maaltijd van de restjes. Na het eten werd er eens niet gesproken over paarden maar over het bestaan van het glazen plafond voor vrouwen in toppostities. Omdat bij belangrijke contracten de contractpartners week gemaakt moesten worden met exquis bordeelbezoek, werden vrouwen minder geschikt geacht voor dit belangrijke werk. Daarom bereiken vrouwen nooit de top. Overigens ontstond een vinnige discussie over het wezen van prostitutie; altijd een onderdrukkingsrelatie waarvan een ieder weldenkend mens zich dient te distanciëren, of een kwestie van zakelijke dienstverlening uit vrije wil?

Kortom mijn eerste meerdaagse was een belevenis met verschillende aspecten; de zelfoverwinning individueel met je paard op stap te gaan, geleerd altijd je trailer terug te vinden mits je na GPS bereik de trailerplek als waypoint markeert, met een grote verscheidenheid van mensen kennisgemaakt en geleerd van figuratieve schilderkunst tot systeemtherapie, genoten van culinaire hoogstandjes (à point gebraden schijven van de muis van een wilde everzwijn, een geitenkaasje op een bedje van rucola salade, met slagroom gevulde soesjes overgoten met warme chocolade).

Ondanks het feit dat ik nu zelf ook in vreemde streken de weg terug zou moeten kunnen vinden smaakt deze meerdaagse naar meer. Wie wil er een stopplaats, voor mij de startplaats, op de Wageningse Eng op twee dagritten verwijderd van de plaats van samenkomst in Kootwijk van de sterrit gehouden in juni 2011?