1. Een persoonlijk sterrit 2011 verslag (te lang om te plaatsen in de VR!)

Een persoonlijk reisverslag

Zondag 5 juni vertrekken we voor de Sterrit 2011 van de NVVR. Tijdens de wintermaanden hebben we regelmatig de kaart geraadpleegd en uiteindelijk een mooie route uitgestippeld. Het is de bedoeling dat we op zaterdag in Kootwijkerbroek aankomen en dat betekent voor ons ruim 215 kilometer in zeven dagen. Met Google hebben we om de dertig kilometer een overnachtingsplek gezocht en aangezien we deze plekken per mail hebben besproken blijft het een verrassing waar we terecht komen. We overnachten achtereenvolgens in Eastermar, Makkinga, Dwingeloo, Punthorst, Hattem en Nunspeet.
Tekst: Hennie van Oosten

Om de paarden en onszelf te trainen zijn we steeds wat meer en langer gaan rijden. We rijden normaal gemiddeld twee of drie keer in de week één à twee uur. Dat is nu minstens vier keer per week minimaal twee uur en in het weekend een tocht van ongeveer twintig kilometer. Om niet steeds rondjes te rijden laten we ons ook wel ergens afzetten en rijden dan terug naar huis. Regelmatig rijden we ook alvast met wat bepakking om de paarden daar ook aan te laten wennen. De zaterdag voor ons vertrek is er toevallig een rit van 35 kilometer bij ons in de buurt en daar kunnen we gelijk het rijden met de hele bepakking uitproberen.

Het inpakken blijkt lastiger dan gedacht, want wat neem je mee? We hebben een zeer beperkte ruimte en de weersvoorspelling geeft regen, wind, zon en mogelijk koude nachten aan. Daar kan de halve kledingkast wel voor ingepakt worden, maar met die kleine zadeltassen moeten we toch drastische keuzes maken. Een paar shirts, wat ondergoed en sokken, en voor de koude nachten een heel dik vest en een paar dikke sokken. Een mini tentje, een slaapzak en een matrasje of luchtbed. Wat paracetamol en pleisters. Fietskaarten van Friesland, Drenthe, Overijssel en Gelderland. Een mini brandertje met mokken, koffie en thee en wat broodjes. En natuurlijk onze mobieltjes. Vooral die van Flora is erg belangrijk, want daarmee kan ze foto’s maken en mails versturen waarmee we ons weblog dagelijks vullen.
Wij zijn: Flora Rosenbrand (31) en Hennie van Oosten (55), en de paarden waar we de tocht mee gaan rijden zijn: Run (KWPN x Draver, 10 jaar) en Pila fra Hearingsstodum (IJslandse merrie, 17 jaar).

• Dag 1: Ferwerd - Eastermar

Uitgezwaaid door familie en vrienden vertrekken we. We worden nog een klein stukje begeleid door een paar vriendinnen te paard, maar als die na een paar kilometer afslaan zijn we echt op onszelf aangewezen. We zijn nog maar net op weg als het begint te regenen. Buienradar voorspelde al niet veel goeds voor de komende week, dus dat belooft nog wat. Gelukkig is het alweer droog als we op onze eerste stop aankomen, mijn tante staat al klaar met soep en broodjes. Heerlijk!
Helaas komt er een heel donkere lucht aan dus we gaan snel verder in een poging deze bui voor te blijven.
In Burgum moeten we de brug over het kanaal over en dat vindt Run maar niks. Gelukkig loopt hij toch braaf achter Pila aan. Best spannend, want het verkeer houdt bepaald geen rekening met een angstig paard. Terwijl Run scheef over de brug loopt, raast het verkeer gewoon door.
Onze eerste overnachting is op een boerencamping in Eastermar waar we heel hartelijk worden ontvangen. De paarden krijgen een lekkere wei en wij gaan onze tentjes voor het eerst opzetten. Ze zijn wel erg klein! Het is een haast acrobatische toer om erin te komen. Maar omdat we best moe zijn van de hele dag te paard kruipen we er vroeg in.

• Dag 2: Eastermar - Makkinga

Op de tweede dag vertrekken we redelijk op tijd richting Makkinga. Onderweg vragen we aan een bewoner van Drachtstercompagnie of er een winkel in de buurt is. Hij biedt ons spontaan koffie aan. Dat zijn leuke dingen. Er wordt ook veel naar ons gezwaaid onderweg. In Ureterp doen we boodschappen bij de supermarkt en nemen even pauze.
De paarden hebben inmiddels een ‘trektochttempo’ aangenomen. Ze sjokken en zijn niet echt te bewegen sneller te gaan. We gaan met ongeveer vijf kilometer per uur richting de volgende overnachtingsplaats waar we na zeven uur rijden aankomen. De AOK-ranch in Makkinga. Daar worden we al opgewacht door Marianne die ons meteen vertelt dat er regen verwacht wordt en dat ze ons echt niet in een tent laat slapen! We mogen in een caravan. Wat aardig en wat een luxe!

Deze dag treffen we het sowieso, want een vriendin van mij die vlakbij woont, haalt ons op om bij haar pasta te eten. Na een heerlijke maaltijd brengt ze ons terug naar de AOK-ranch waar ze net bezig zijn met een les in koeien drijven. We gaan op de tribune zitten kijken en krijgen uitleg van ene Jan die een ranch blijkt te hebben in Diever. We worden zo enthousiast dat we ons inschrijven voor een soort kennismakingsles in koeiendrijven die in augustus gegeven gaat worden. Als hij hoort dat we de volgende dag Diever aandoen nodigt hij ons spontaan uit voor de koffie.

• Dag 3: Makkinga - Dwingeloo

De nacht in de caravan kwam heel goed uit want het regende behoorlijk ’s nachts. Dus ook geen natte tent afbreken, ideaal. We hebben een mooie dag in het vooruitzicht want we kunnen het grootste deel van de dag door het bos rijden. Als we vanaf Makkinga een stukje van de rode-, de blauwe- en de groene route volgen, komen we vanzelf in Diever waar we boodschappen willen doen en koffie halen bij Jan.
Het bos is prachtig en de lange zandpaden smeken om een galopje. Net als ik denk: “wat gaat Pila opeens lekker snel…”, blijkt dat m’n bagage aan één kant hangt. Daar schrok ze dus van. Nadat de boel weer is vastgesjord, galopperen we verder en zie ik opeens de slippers van Flora door het bos vliegen. Galopperen blijkt een goede test voor de bagage…
We hebben een heerlijke rit door het bos en zijn voor ons gevoel al snel in Diever. Bij Jan krijgen we een rondleiding op z’n Trail Ranch en drinken gezellig koffie. De paarden gaan op het moment dat we ze vastzetten meteen op rust staan. Mooi om te zien, geen onnodige energieverspilling.

We vertrekken en gaan op weg naar Dwingeloo waar we ook zullen overnachten. Wanneer we daar eind van de middag aankomen parkeren we de paarden op het plein en terwijl Flora de wacht houdt, ga ik bij de viskraam iets lekkers halen. Als ik terugkom staat Flora met een man te praten. Hij vraagt of we de sterrit rijden, hij kent dit omdat zijn vrouw die ook gaat doen. Ze zijn dus ook NVVR-leden. Dat is wel heel toevallig. Na een gezellig gesprek doen we nog even boodschappen en vertrekken naar ons volgende overnachtingsadres: Manege De Drift.
Als we nog maar net onze tent hebben opgezet komt iemand melden dat we zijn uitgenodigd bij de familie Oostendorp, de NVVR-leden. Omdat het te ver is om even te lopen mogen we van de manegehouder fietsen lenen. Dit komt goed uit, want op de camping van de manege is niks te beleven en het is altijd leuk om bij andere paardenliefhebbers te kijken. We krijgen een rondleiding van Meta Oostendorp op hun prachtige stekje en bewonderen hun mooie robuuste Highland pony’s.

• Dag 4: Dwingeloo - Punthorst

’s Nachts regent het behoorlijk maar gelukkig zijn de tentjes inderdaad waterdicht. De hele nacht hebben we de paarden van de manege achter ons horen stampen en rennen, dus niet echt lekker door geslapen. Als we ons kamp opbreken regent het nog steeds een beetje. Onze volgende stop is in Ruinen en op weg daarheen komen we over het mooie Dwingelerzand. Ondanks de regen genieten we toch van het mooie gebied.
In Ruinen eten we wat en slaan boodschappen in. Hierna rijden we langs heel langgerekte wegen richting De Wijk. Er lijkt geen eind aan te komen en zoals wel vaker lopen we hele stukken naast de paarden. Je weet soms niet meer hoe je moet zitten. Valt toch tegen zo’n zeven uur per dag in het zadel. We zijn allebei erg blij met onze Barefoot zadels, die zitten zo zacht dat we gelukkig geen zadelpijn hebben. Maar in onze liezen, knieën en enkels begint het nu toch wel gevoelig te worden.
In De Wijk pauzeren we even op een bankje en maken koffie en thee met ons mini-brandertje. De paarden helpen de gemeente mannen met grasmaaien.
We stoppen overdag regelmatig zodat de paarden kunnen grazen. ’s Avonds en ‘s nachts staan ze in een wei en meestal kunnen we op de overnachtingsplek wel wat biks voor ze regelen.

De reis gaat verder, op zoek naar de camping van Staatsbosbeheer in Punthorst. We mogen buiten de camping onze tentjes opzetten bij een paddock die daar is gemaakt voor de paarden van ruiters die onderweg willen picknicken. We kunnen het eerst niet vinden, en sjouwen met de paarden op sleeptouw het halve bos door. Gelukkig vinden we de (mini-)paddock op een mooie open plek. Wij ploffen neer en laten de paarden daar lekker grazen. Er is toch niemand. Renze, de vriend van Flora, komt hier ook naartoe met hun drie honden. Hij trakteert ons op Chinees wat we gezellig aan de picknicktafel opeten. Heerlijk!

• Dag 5: Punthorst - Hattem‏

Vandaag wordt een spannende dag want we moeten de IJssel oversteken en om bij de Oude IJsselbrug te komen moeten we bijna heel Zwolle door. Vanaf Punthorst nemen we de kortste route want het landschap is toch steeds hetzelfde. Als we het plaatsnaambord van Zwolle zien geeft dat toch een vreemd gevoel…, hier zijn we al helemaal te paard gekomen! Met de kaart in de hand doorkruisen we de binnenstad op weg naar de brug. Mensen passeren ons alsof er dagelijks mensen met bepakte paarden door hartje Zwolle rijden. Ze kijken niet op of om.
We gaan op zoek naar het ‘Engelse werk’. Een mooi gebied aan de voet van de Oude IJsselbrug. Daar is een restaurant waar we een afspraak hebben met Sonja en Jan, kennissen die in Zwolle wonen. Ze trakteren ons op een heerlijke lunch en hebben biks meegenomen voor de paarden. We kunnen er weer even tegen.

Jan en Sonja maken nog wat foto’s van ons als we de IJssel oversteken. Op de brug staat een velomobiel die ons rustig laat passeren. Later blijkt dat hij ons filmt en via YouTube en het forum van Bokt.nl is het filmpje ons al vooruit gesneld tot in Dop heets Del. Als we daar later aankomen worden we al herkend als ‘de ruiters die over de brug bij Zwolle reden’. Zie voor het filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=ZP4zX5kpL50
Na de brug is het nog een kilometer of zes naar Hattem waar we gaan slapen bij manege ‘De Ponyvrienden’. En we hebben weer mazzel: mijn broer en z’n gezin komen vanuit Woerden om ons te supporten en nemen ons mee uit eten naar een Pizzeria.

• Dag 6: Hattem - Nunspeet

Op de kaart zien we een mooi gebied om doorheen te rijden op weg naar Nunspeet, onze laatste overnachtingsplek voor Kootwijkerbroek. Helaas blijkt het een militair oefenterrein te zijn waar middels borden en hekken aangegeven wordt dat het er levensgevaarlijk is. Dat is jammer maar al snel hebben we een mooi alternatief gevonden.
We rijden over een grote zandverstuiving als ik opeens: ”RUNNN, NEEEE” achter me hoor roepen. Run kan de aanblik van al dat heerlijke zand niet weerstaan en ploft neer om eens lekker te gaan rollen. Hij gaat gelukkig snel weer overeind want met Flora en de bepakking op z’n rug is dat rollen geen goed idee. We lopen verder naast de paarden, want het mulle zand is best zwaar voor ze.

In Nunspeet gaan we op zoek naar een snackbar en een supermarkt. De paarden zijn al echte globetrotters want ze staan totaal op hun gemak midden op het drukke plein te wachten. Voor twee dorpspaarden uit het hoge noorden hebben ze inmiddels al veel meegemaakt: treinen, bruggen over water, bruggen over snelwegen, wildroosters, tunnels en drukke steden. Het maakt ze allemaal niet meer uit.
Na het eten gaan we op zoek naar manege Belvedère waar we gaan overnachten. De naam klinkt zo chique dat ik me afvraag of we daar wel tussen passen. Daar aangekomen blijkt hoe misleidend een naam kan zijn, want het is alles behalve wat de naam doet vermoeden. Ondanks de afspraken per mail en telefoon blijken ze helemaal geen land te hebben. De paarden kunnen op een stukje omheinde modder en wij kunnen in het strohok slapen. We zullen wel moeten, want waar vind je zo snel iets anders en we zijn ook te moe om verder te rijden. Een aardige man brengt ons nog een paar paardendekens en dan nestelen we ons maar in het stro. Het strohok is niet meer dan een overkapping naast de mesthoop. Omdat Flora voorziet dat we veel last van muggen zullen krijgen bespuit ze ons met Veerust.
Om de ellende compleet te maken blijkt dat we naast een spoorlijn liggen waar elke tien minuten een trein voorbij raast!! Deze week staat toch al in het teken van geluiden in de nacht: we hebben een hele nacht een radio gehoord in een caravan naast ons, de geluiden van een groep paarden die aan het stampen en ruziën waren, een snelweg met voorbij razend verkeer en nu weer de treinen (en ik blijk te snurken, arme Flora). We zijn ook niks gewend, want bij ons in het dorp is het altijd doodstil ’s nachts.

• Dag 7: Nunspeet - Kootwijkerbroek

Omdat de paarden het met biks en slechte kuil hebben moeten doen staan we extra vroeg op zodat ze in de eerste de beste berm even lekker kunnen grazen.
We hebben dit keer een makkelijk te volgen route langs fietspaden waarvan bijna de hele berm is omgewoeld door wilde zwijnen. Als we even later door een stuk bos komen hoor ik de paarden zachtjes snuiven. Alsof ze iets ruiken. Opeens zie ik een groep wilde zwijnen wegrennen. Staarten recht in de lucht. Op hetzelfde moment zie ik Run met een sprint in het bos aan de andere kant verdwijnen. Doodsbang is hij. Hij snuift en tettert als een olifant. Tot we weer in de bewoonde wereld zijn, tussen de huizen, blijft hij snuiven en rondkijken. Wat eerst trektochttempo was is nu ‘zo-snel-mogelijk-hiervandaan-tempo’. Wat heb ik gelachen, die arme Run. Hij was niet van z’n stuk te krijgen door alles wat we onderweg tegen zijn gekomen, maar dit……!

Eind van de middag komen we dan eindelijk aan in Kootwijkerbroek! We hebben het gehaald. We worden bij aankomst op Dop Heets Del welkom geheten en op de foto gezet. Als we de paarden verzorgd hebben gaan we lekker douchen en genieten ’s avonds van een heerlijk buffet met overheerlijke toetjes. Na het feest slapen we voor het eerst weer in een gewoon bed.

De volgende dag staat er een picknickrit op het programma. We hebben er zin in, want we kunnen nu weer eens normaal rijden zonder de bagage. Maar al snel merken we dat onze benen nog steeds zeer doen en de paarden nog steeds alleen in trektochttempo willen. Dus rijden we niet zo lang maar genieten wel van de picknick.
Renze arriveert eind van de dag om ons op te halen. Na de barbecue reizen we dan weer naar Ferwert. We zijn moe maar hebben een ‘wereldreis’ gemaakt! Zoiets vergeet je niet meer.