« Terug

Trots

Tekst: Edith Louw.
Foto: Vanessa Teepe Fotografie

Stel je eens voor: meer dan dertig verschillende paarden en pony’s. Van Quarters tot IJslanders, tussen vier en negenentwintig jaar, verzameld op een prachtige locatie midden op de Veluwe. Gemoedelijk neuzen ze over de draad van hun paddocks met elkaar of staan in de grotere groep. Ze zien er allemaal blakend van gezondheid en blijdschap uit. Grote, glanzende ogen, een tevreden uitstraling. Tussen deze paardjes door scharrelen keuvelende mensen, terwijl ze kruiwagens vol mest afvoeren en waterbakken vullen. Niet alleen van hun eigen paard; ze zorgen net zo goed voor die van een ander, helpen elkaar. Wanneer je naderbij komt, zie je de gezichten van de mensen: blij, ernstig, soms verdrietig. Je vangt wat flarden van gesprekken op. “Ze deed het zo geweldig, we hebben een heel stuk getölt naast dravende paarden.” “Ik mis m’n oude paardje nog steeds, maar ben zo blij met deze geweldige pony.” “Wat voer jij je paard, die heeft toch ook niet zoveel kiezen meer?” “Zin om straks samen te rijden?”

 

Op het eerste gezicht denk je misschien dat het een wel heel gemoedelijke wedstrijd is, al zou je niet weten wat voor wedstrijd dan; er zijn western- en dressuurzadels, en allerlei ander tuig dat je niet tegenkomt op de doorsnee wedstrijd: zadels met allerlei haken en ringen, barepackpads, de meest uiteenlopende bit- en bitloze hoofdstellen. Gaandeweg de dag komen en gaan ruiters met hun paarden; in kleine groepjes of alleen, stuk voor stuk verdwijnen ze het bos in en komen later weer terug, de paarden nog even relaxt en de ruiters met een brede grijns.

 

Al gauw raak je aan de praat. Je vertelt honderduit over je eigen paard of je hoort verhaal na verhaal over de anderen. Al die bijzondere paarden met hun eigen geschiedenis, al die mensen die zo gelukkig zijn met net dat ene paardje, die ene pony. En die het bijzondere en mooie in elk paard zien en begrijpen hoe speciaal de jouwe voor je is.

 

Het kan niet missen: je bent op een NVVR weekend aanbeland. Het eerste weekend van juni was het weer zover, een bijzonder weekend deze keer. We vierden ons 30-jarig bestaan. Misschien kun je je pas echt voorstellen hoe dat is als je er zelf rondloopt. De geweldige sfeer van volkomen vanzelfsprekend en onvoorwaardelijk “erbij horen” of het nu je twintigste of je eerste weekend is. Of je nu lid van het eerste uur bent of pas drie weken. Of je nu een week trektocht achter de rug hebt of zonder paard komt buurten. Dat is het NVVR gevoel.

 

‘s Avonds bij het kampvuur, na een heerlijke maaltijd (ook voor vegetariërs!), onder het genot van een wijntje, gaan de gesprekken verder, raken soms diepe lagen, brengen emoties boven. Er is respect voor je tranen als je vertelt over een overleden paardenvriend, er is veiligheid en vertrouwen. Hier kun je alles zeggen. Niemand vindt iets “raar”. Je kunt het best niet helemaal eens zijn, dingen heel anders doen dan een ander – dat is ok, je leert van elkaar, vraagt naar waarom in plaats van te oordelen. Er is geen concurrentie.

 

Dat is inherent aan buitenrijden: daar zijn geen verschillende klasses, geen jurypunten, geen rozetten en bekers. Natuurlijk zijn er verschillen in ervaring van zowel de ruiters als de paarden. Sommige paarden hebben (nog) moeite met obstakels onderweg, sommige ruiters ontbreekt het aan moed. Maar dat is het mooie: een meer ervaren combinatie helpt je een stapje verder, en is plaatsvervangend trots als het je lukt dat hek te openen of door een plas te gaan. Het maakt ook niet uit of je het liefst een staprondje van een uurtje maakt of er de hele dag op uit wilt trekken met lekkere rengalopjes over de hei. Zolang je maar doet wat het beste is voor jullie samen, hoor je erbij.

 

Want trots zijn we, op al onze paarden en mensen. Trots als dat jonge paard onder begeleiding van een oude rot langs de kliko durft. Trots als ons ervaren paard een jonkie mee op sleeptouw neemt. Trots als ze ineens buiten een plasje durft doen, trots als ze hinnikt als je aankomt, als ze rustig stilstaat bij een demo, als ze zonder problemen wegloopt op geleende hoefschoenen – we zijn eigenlijk de godganse dag trots op onze geweldige lievelingen. Niet omdat ze beter zijn dan een ander, hogere punten scoren, betere papieren hebben of fantastisch presteren in de ogen van een ander. Die trots, dat is om wie ze zijn en dat ze bij ons horen, even onvoorwaardelijk als de mensen zijn ook zij NVVR-leden.

 

Misschien is dat de diepste kern, waarom het zo toegaat bij de NVVR: er is geen onderlinge strijd om de beste te zijn. Sommigen doen aan een of andere vorm van wedstrijdsport, maar dat is alleen maar interessant en leuk om te horen; er is geen oordeel, en geen status. Niemand is beter dan een ander. We proberen alleen de beste te zijn voor onze eigen paarden. En we zijn trots op alles wat ze doen. En hopen, allemaal, dat onze paarden net zo trots zijn op ons.

 

 

 

 

 

 

« Terug

Blog

  • juni 2016
  • april 2016
  • maart 2016
  • januari 2016
  • Aankomende activiteiten

    1. Ouder + Kind rijweekend 2017

      12 mei, 16:00 - 14 mei, 15:00
    2. Hemelvaart rijweekend 2017

      25 mei, 15:00 - 28 mei, 15:00
    3. Luxe trektocht naar primitief kampeerweekend 2017

      29 juli, 10:00 - 2 augustus, 17:00
    4. Primitief kampeerweekend Ardennen 2017

      2 augustus, 15:00 - 6 augustus, 17:00
    5. Instructieweekend Margreet Bouwmeester 3-5 november 2017

      3 november, 13:00